४ डिसेंबर २०२५
रोज एका शब्दाची स्वतः च्या मनची ऊकल.
सकारात्मक राहा आणि मगच वाचा!
दरवर्षीप्रमाणे यावर्षीही शब्दकळी सोबत लेखन उपक्रम चला लिहूया....
दरवर्षीप्रमाणे यावर्षीही शब्दकळी सोबत लेखन उपक्रम चला लिहूया....
आज पासून ३१ डिसेंबरपर्यंत सुरू करत आहे....
यावेळी यामध्ये मी रोज एक विषय किंवा शब्द देईन त्यावरून तुम्हाला चारोळी, कविता, कथा, अलक, लेख, ललितलेख मनाला वाटेल ते काहीही लिहायचं आहे....
ज्यांना ज्यांना या उपक्रमात सहभागी व्हायचे आहे त्यांनी त्यांनी खालील लिंक वरून हाग्रुप join करा...
अट फक्त एकच ...रोज लिहून ग्रुपमध्ये पोस्ट नाही केलं तर ग्रुपमधून न सांगता remove केलं जाईल😅
सौ शब्दकळी विजया / शब्दकळी
#######################################################################
१. पुन्हा नव्याने किंवा एक नवी सुरुवात ५ डिसेंबर
२. आयुष्य एक प्रवास ६ डिसेंबर
३. नातं आणि अपेक्षा ७ डिसेंबर
४. स्वप्न ८ डिसेंबर
५. आठवण ९ डिसेंबर
६. प्रेम ११ डिसेंबर
७. बदल ११ डिसेंबर
८. एकांत १२ डिसेंबर
९. केल्याने होत आहे रे १३ डिसेंबर
१०. स्वीकार आणि नकार १४ डिसेंबर
११. अडचणी, अडथळे, संकटे - आयुष्याचा एक भाग १५ डिसेंबर
१२. चुकलेल्या वाटेवर चालताना १६ डिसेंबर
१३. सुख म्हणजे नक्की काय असतं १७ डिसेंबर
१४. नावात काय असतं?? नाव आणि नातं/ नावापलीकडचं नातं १८ डिसेंबर
१५. आपल्यासाठी फक्त आपण १९ डिसेंबर
१६. कळतंय पण वळत नाही २० डिसेंबर
१७. वेळेचे महत्व २१ डिसेंबर
१८. पत्र लेखन २२ डिसेंबर
१९. अंत अस्ति प्रारंभ २३ डिसेंबर
२०. लोक काय म्हणतील? २४ डिसेंबर
२१. संकल्प आणि संकल्प पूर्ती २५ डिसेंबर
माझे लेखन न विचारता कुठेही पाठवु नये. © गौरी पाठक
१. पुन्हा नव्याने किंवा एक नवी सुरुवात ५ डिसेंबर
२. आयुष्य एक प्रवास ६ डिसेंबर
३. नातं आणि अपेक्षा ७ डिसेंबर
४. स्वप्न ८ डिसेंबर
५. आठवण ९ डिसेंबर
६. प्रेम ११ डिसेंबर
७. बदल ११ डिसेंबर
८. एकांत १२ डिसेंबर
९. केल्याने होत आहे रे १३ डिसेंबर
१०. स्वीकार आणि नकार १४ डिसेंबर
११. अडचणी, अडथळे, संकटे - आयुष्याचा एक भाग १५ डिसेंबर
१२. चुकलेल्या वाटेवर चालताना १६ डिसेंबर
१३. सुख म्हणजे नक्की काय असतं १७ डिसेंबर
१४. नावात काय असतं?? नाव आणि नातं/ नावापलीकडचं नातं १८ डिसेंबर
१५. आपल्यासाठी फक्त आपण १९ डिसेंबर
१६. कळतंय पण वळत नाही २० डिसेंबर
१७. वेळेचे महत्व २१ डिसेंबर
१८. पत्र लेखन २२ डिसेंबर
१९. अंत अस्ति प्रारंभ २३ डिसेंबर
२०. लोक काय म्हणतील? २४ डिसेंबर
२१. संकल्प आणि संकल्प पूर्ती २५ डिसेंबर
माझे लेखन न विचारता कुठेही पाठवु नये. © गौरी पाठक
###########################################################################
५ डिसेंबर २०२५
एक नवी सुरुवात
काय सुंदर विचार ना 'एक नवी सुरुवात' या बीजातुन येणाऱ्या अंकुरासारखी. मनातली ईतरांबद्दलची मळभ, मळकट विचारांची आवरणं फेकून ऊभारीन तेवढ्याच ताकदीने सकारात्मक विचार करत प्रकाशाकडे झेप घ्यायची. कोण काय म्हटल? कोण कस वागल? कोणी साथ दिली नाही दिली, हे सगळ सोडून या बीजातल्या अंकुरासारखीच रोज सकाळी एक नवी सुरुवात करतच जगायच हा विचार आठवडा झाला घोळत होता हा फोटो काढल्यापासून. आणि विजयाताईनी त्याला वाचा फोडली. जगण्याचा माझा दृष्टिकोन मला असाच ठेवायचाय मी मनाला बजावत असतानाच हे वाक्य मिळालं ही त्या परमेश्वराचीच ईच्छा. या अंकुरासारखच जग सुंदर आहे असच म्हणत मी पण प्रकाशाकडे झेप घेतेय. विजयाताईला धन्यवाद आणि सर्व सख्यांना सुप्रभात.
############################################################
६ डिसेंबर
आयुष्य एक प्रवास
खरच विश्वातली सगळी सजीव तत्व हा आयुष्य एक प्रवास जगतात. प्रत्येक व्यक्तीचा/ तत्वाचा आयुष्याचा प्रवास जरी वेगवेगळा असला तरी तो त्या एकाच तत्वातच विलीन होतो. तो सुखद होण्यासाठी योग्य कर्म करायचा नाद लागला की तो आनंदमय वाटतो.
यातल्या कल-आज-कल ची वळण खुप सुंदर - मनाची श्रीमंती असलेली माणसं भेटवतात, सोसाट्याच्या वाऱ्यासारखी दु:ख पण यात येतात, यावेळी तरून नेण्यासाठी ऊभारीसाठी प्रकाशाकडे झेप घेण्यासाठी भगवंताच नामस्मरण कृतज्ञता कशी ऊपयोगी पडते हे शिकवतात. "आयुष्य एक प्रवास" हा झालेल्या चुकांपासुन पुढे सुधारणा करत जगत तसेच कोणत्याही परिस्थितीत लेट गो म्हणत सर्वांना सामावून घेत सरत त्या तत्वाकडे सुपूर्त करायचा.
आयुष्यातल हार्डवेअर (शरीर) बदलणारच आहे पण मी माझ साॅफ्टवेअर (आत्मा) मात्र योग्य कर्म करत अपडेट ठेवण केल तर मग हा प्रवास आणखी मजेदार असणार आहे हे मला समजलय. हा मार्ग न सोडता जगता याव हीच कान्हाजींना कळकळीची विनंती. आयुष्य एक प्रवास हा सुखद सोहळाच आहे अस मला वाटतं. मस्त वाटतय मला आज, मी आयुष्यात प्रथमच कल-आज-कल वर ईतका विचार केला असेल. आज सोनचाफ्याच झाड मला हेच शिकवून गेला.जय श्रीकृष्ण
###########################################################################
७ डिसेंबर
नातं आणि अपेक्षा
झेंड्याचा बारीक दोरा आणि वेलीचा वाढता भाग जसा आहे तस नातं आणि अपेक्षा यात अंतर असाव हे मी शिकलेय. दोन ठिकाणचे दोन एकत्र येतात, नातं हे असच दोन धागे जुळतात तसच निर्माण होतं. आपल समजलं की आपसुकच हक्क आला पण तो जास्त प्रमाणात आहे का तपासत राहण जमल पाहिजे. समोरच्याला तितकच वाटतय का? तपासत राहण महत्वाच हे मला वारा आला की झेंड्याचा धागा आणि वेलीच टोक सुटत होत जुळत होत यावरून सुचलं. नात असल की अपेक्षा असतेच पण ती भंग न होऊ देण म्हणजेच निष्काम कर्म करणं. वारा शिकवतो मनाला आवर घाल, प्रेम कर, जीव लाव पण अति गुंतून अपेक्षा भंग होणं टाळ. नातं तोड नाही पण त्या व्यक्तीला व्यक्त होऊन प्रतिसाद देण्यास वेळ दे. नात अपेक्षांच्या हक्कात दबु न देता जगलीस तर सुखी राहशील. आपण जितक मनापासून करतो तितकच समोरच्याची करण्याची झेप असेलच अस नाही किंवा त्याला ते गरजेच पण वाटत नसेल. एक झुळूक आयुष्यभर लक्षात राहिल. तीन मनात नातं आणि अपेक्षेमधली बारीक रेघ शिकवली. निसर्ग कमाल आहे बघु तसा दिसतो.
जय श्रीकृष्ण.
###########################################################################
८ डिसेंबर
"स्वप्नं"
मानवाला मिळालेली कल्पना करण्याची शक्ती ही या स्वप्न या गोष्टीचा स्त्रोत आहे अस मला वाटतं. आपण जो विचार करतो ती नोंद बाह्य मन करत पण स्मृतीची नोंद होऊन अंतर्मनात काम सुरू होतं. जसा विचार तशी स्मृती तशी स्वप्नं. माझ्यामते स्वप्न बघण ही कृती ध्यासाची सवय लावते कारण ती पुरी करायला आपण झगडतो. मग ध्यासाची सवय लागते. यातुन ईच्छा शक्तीच कार्य समजतं आणि मग सकारात्मकतेने स्वप्न पाहायचा नाद लागतो. आपण जे ठरवु ते होऊ शकतं हे समजल की स्वप्न ही स्वप्नं न राहता आपल्याला मिळालेल्या नैसर्गिक देणगीचा साक्षात्कार वाटतो. स्वप्नं जीवनात ध्यास आणतात, ध्यास ईच्छा शक्ती प्रबळ करतो आणि जो विचार केला ती कृती होते. मस्त गणित आहे हे. ही ऊकल समजुन घेत जगायचं. माझ्या मते स्वप्नं म्हणजे परमेश्वरानी मानवास दिला पुश ऊर्फ धक्का स्टार्ट आहे. भावनांच व्यवस्थापन स्वप्न करतात हे वाक्य ऐकलय आवडल पटलं. (हे वाक्य माझं नाही.)
हे कान्हाजी माझ्याकडून योग्य विचार केला जाऊन ती योग्य स्वप्न ध्यासान पुरी व्हावी यासाठी योग्य कर्म करण्याची बुद्धी मला द्या.
जय श्रीकृष्ण
###################################################################################
९ डिसेंबर
"आठवण"
वर्तमानात जगताना सुख दुःखाला आपण सामोर जातो. त्या प्रवासात सुखद क्षणी किंवा दु:खाची झालर आली की जे आपण आपसूकच वापरतो ते टाॅनिक म्हणजे "आठवण" अस मी म्हणेन. या क्षणी झपकन माझ्या आयुष्यातील एक सुखद आठवण सांगा म्हटल तर ती माझा मातृत्वाचा अनुभव हीच ती म्हणेन आणि बाबांना जगाचा निरोप देताना स्वतः डोळ्यासमोर बघण ही दु:खद आठवण.
जुनी पत्र आणि फोटो आठवण या सदरात माझ्या आयुष्यात फार मोलाची आहेत. माझी पिढी आठवण शब्द ऊत्तम जगली, ती काढायला माणस लाभली, एकोपा लाभला. हल्लीची पिढी बघितली की वाटतं यांना हा अनुभव येईल का? यांच्या व्यवहारीक जीवनशैलीत आठवण नावाच टाॅनिक संपुष्टात येईल का? Memories नाव देत दिखावा सादर केला जातो त्यात आठवणींची किनार कमी वाटते. त्या भावनेचा गाभा नसतो. अर्थात अपवाद असतातच पण तरी.
भविष्यात आपली माणसं व आपण अनुभवलेल्या गमती यांना उजाळा देण यासाठीच हे टाॅनिक मी मात्र भरपुर वापरता याव यासाठी सुंदर क्षण जमवणार, साजरे करणार आणि करतही आलेय. यासाठी माझे "बाप माणूस" आणि "९ दिवस ९ स्रीया" लेख वाचा. विजया तू कायम आठवणीत राहशील व्यासपीठ दिल्याबद्दल.
जय श्रीकृष्ण.
##########################################################################
१० डिसेंबर
प्रेम
मानवाला सुदृढ जीवन जगण्यासाठी शरीरात संप्रेरकं परमेश्वरानी दिली आहेत, त्यातली भावना निर्माण करणार एक हे प्रेम. जे विश्वास आणि आपुलकी दाखवतं. एखाद्याला पाहुन मनाला आल्हाददायक वाटल की आपण त्या व्यक्तीच्या सहवासात राहण पसंत करतो. पण या भावनेत त्या व्यक्तीला बांधुन ठेवणं नसतं, ती दुरावण्याची भिती नसते कारण विश्वास असतो. या भावनेत मालकी हक्क नसतो निसपेक्षता असते. आपल समजल की गुण अवगुण दोन्ही सकट ती आपलीशी होते. झाली पाहिजे तरच ते प्रेम बरका!
ती व्यक्ती चार वर्षांनी भेटली तरी एक घट्ट मिठी तीच्याबद्दलच मनातल प्रेम दर्शवते. कारण ती लांब असली तरी संवादातुन मनात घर करून असते. यात कोणतही नात असु शकतं मग नवरा, बायको, भाऊ बहिण मुलगा मुलगी किंवा शेजारची किंवा लहानपणची सखी सुद्धा. तसच ती व्यक्ती कधी दिसेल न दिसेल माहित नसत पण ती आहे ती माझ्या बरोबर आहे ही खात्री असते ही आद्ध्यात्मिक भक्ति पण प्रेमच मग तो कृष्ण असो वा दुर्गा. यात समर्पणाची तीव्र भावना असते. भेटीचा नव्हे अनुभूतीचा ध्यास असतो. एखाद्याच सगळ नीट होईतोवर ऊलघाल जगणारी, एकाग्रतेने त्याच्या योग्य जीवनासाठी नैसर्गिक मातृत्वाच्या देणगीचा सकारात्मक स्पंद त्यासाठी विश्वात सोडणारी, काडीचीही अपेक्षा न करता त्या व्यक्तिला भरून जगताना फक्त बघण्याची इच्छा ठेवणारी प्रेमच तर करत असते.
जगातली सर्वात ऊच्च भावना म्हणजे प्रेम. फक्त या ऊच्च भावनेचा कडेलोट होऊ न देणं, विश्वास वासनेत न बदलु देणं, बांधुन ठेवलं त्याच बंधन न वाटु देण ही गोष्ट मात्र परमेश्वरानी मानवावर सोपवली आहे. त्यामुळे परमेश्वराची कृपा अशी समजायला हवी की या प्रेम भावनेमुळे मानव जीवन तर सुंदर जगु शकतोच आहे पण ती भावनाच जगतातील प्रत्येकाच काम झाल की परमेश्वर प्राप्तीसाठी वापरू शकेल. तीच भावना मोक्ष मिळवुन देणार आहे. मानवाला जगताना आणि नंतर मोक्ष मार्गास जाताना दोन्ही वेळी वापरायची गुरूकिल्लीच परमेश्वरानी दिली आहे हे माझे ठाम मत आहे. भौतिक जीवनातलं प्रेमाच अफाट महत्व समजलं की मगच आपण आद्ध्यात्मिक जीवनातलं त्याचं अथांग महत्व समजु शकु.
बघु जमतय का? मी पण प्रयत्न करतेय.
जय श्रीकृष्ण
* माझे लेखन कुठेही वापरू नका आणि वापरले तर नाव नंबरसहीत वापरा ही प्रेमळ विनंती
####################################################################
११ डिसेंबर
शिस्त
शिस्त खरंच खूप
मस्त विषय आहे.
मला या शब्दापेक्षा
अनुशासन हा शब्द
जास्त आवडतो. मला
स्वतःला अनुशासन पूर्ण जीवनक्रम
फार आवडतो. जेव्हा
मला त्याच महत्व
समजलं तेव्हा पासून
माझं मी मला
अनुशासित जीवनक्रमात ठेवलाय. लोकांना
ती कटकट वाटते
पण तीच लोक
मला परफेक्ट म्हणत
मदत घेताना मी
बघते. माझ्यामते शिस्त
बुद्धी तल्लख ठेवते आणि
वेळेचे नियोजन नीट होते.
यादोन्हीचा मला जगताना
फायदा जाणवला आणि
मी अनुशासित जगायला
प्रवृत्त झाले आहे.
माझ्या मते शिस्त
म्हणजे घरात जाताच
दार नीट लावणे,
पर्स हेल्मेट ठरलेल्या
जागी ठेवणे, बाथरूमच दार खिडकी काम
झालं कि बंद
करणे, वापरलेला पावडरचा डबा तेलाची बाटली
पर्फुमची बाटली सगळी झाकण
काम झालं कि
लगेच लावणे, दर
१५-२० दिवसांनी
स्वतःचा कंगवा धुणे, जादाच्या
गाद्या उश्या तत्सम वस्तू प्रथमदर्शनी छान
झाकून असण्याकडे माझा
कल असतो मग
ते घर कोणाचं
का असेना, केस
विचारले कि तत्काळ
आपला कचरा उचलणे, खोलीबाहेर पडताना नाइट लॅम्प बंद करणे, (लोकं साध ऊठल की खुर्चीपण नीट न ठेवता जातात) सकाळी उठलं कि
स्वतःची उशी पांघरून
नीट घडी करणे,
बेडशीट सरळ करणे,
ती घालताना अजिबात
सुरुकुत्या न ठेवता
घालणे, बाहेरून आलेले कोणतेही
सामान एकदम झोपायच्या
पलंगावर न ठेवणे, बाहेर जायच असेल तर आदल्या दिवशी कपडे दागिने वस्तू जमा करणं, स्वयंपाघरातल्या बरण्या डबे जे
ठरलेत त्यातातच वस्तू
भरणे, मसाले काम
झाले कि घट्ट
बंद आहेत ना
पाहूनच परत ठेवणे,
माझं कपड्यांचं कपाट विभागणी करून नीट
आहे का हे
दर १०-१२
दिवसात तपासणे, कोणतेच कपडे
जिकडे वळत घालणे
अपेक्षित आहे तिकडेच
घालणे, स्वतःची पर्स पण
जी गोष्ट ज्या
कप्प्यात तिकडेच असायला हवी.
अशी आणि अशी
अनेक काम मला
जिकडं हवी तिकडंच
आवडतात. वस्तू जिथल्या तिथं
असल्या कि वेळेवर
कोणीपण कुठाय विचारलं कि
सांगू शकता आला
पाहिजे. यामुळे वस्तू सापडते
आणि आपली बुद्धी
पण तल्लख राहते.
सुचत नाही आठवत
नाही असली कारण
द्यायची वेळ येऊ
देणंच मुळी मला
आवडत नाही.
मला बरेचदा घरात चक् केल जातं सारखा नीटनेटकेपणा वर फोकस जरा शांत बसत नाही. हे बंद केल नाही, ते आवरल नाही चालु असतं. पण यांना त्याचे फायदे अजुन समजलेच नाहीयेत.
मला कुठही जायच असल तर वेळेआधी १० मिनीट पोचायला आवडतं. दिलेली वेळ पाळु शकले नाही की ऊलघाल होते समोरचा ढिम्मच असतो. अनुशासित, नियोजनबद्ध जगण हे शिकवुन होत नाही ते आतुनच याव लागतं.
आता हळूहळू मी माझी शिस्त माझ्या पुरतीच ठेवण सुरू केलय. सल्ले देण बंद केलय. झाकण-दरवाजे-डबे ऊघडे ठेवा. भरपूर इलेक्ट्रॉनिक वस्तू वापरा आणि जमेल तेव्हा जागेवर ठेवा. कसय ना आपण स्वत अनुशासित जगण आपल्या हातात आहे जगाला शिस्त लावण अशक्य आहे. काही दिवस झाले मी "माझंच "शिस्तीत जगते. स्वतः चा रक्तदाब संतुलित ठेवणं यासाठी मी करते. माझ्या शिस्तीच्या रडारमधेच राहायच कारण कदाचित ईतरांना त्याच महत्व नसेल यासाठी त्यांचीही दुसरी बाजु असेल असा विचार मी हल्ली करते.
मी आहे तशी स्वयंशिस्त पाळणार जे माझ व्यक्तिमत्त्व आहे. मला कोणताही लहान कार्यक्रम असो आखणी करूनच आवडतो मी त्यातच आनंदी असते. वेळेवर ठरवु अस खुपदा कमी केल जातं. शिस्तीचा अतिरेक नसावा मला मान्य आहे पण ती असूच नये किंवा कोण येणार असलं की धाड पडल्यासारख धावुन नसावी. जीवनात प्रत्येक गोष्टीत अनुशासन हवं! शेवटी शिस्त मनाला वळण लावते आणि मला आनंदी ठेवते.
जय श्रीकृष्ण
#################################################################################
#################################################################################
१२ डिसेंबर
एकांत
एकांत म्हणजे एक असतो दुसरा कोणीही नसतो. अत्यंत गूढ अर्थ या शब्दाचा आहे. ब्रह्म विद्येच्या अभ्यासात सतत सांगतात शांततेच ध्यान करा, एकांत अनुभवा मगच ध्यान छान होतं. व. पु. काळे म्हणतात परिसराच मौन म्हणजे एकांत आणि परिवारात असूनही पोरकं वाटणं हा झाला एकाकीपणा.
एकांत म्हणजे खरतर आगमनाची चाहुल... जी अनुभूती मी अजुन घेऊ शकलेली नाही. एकांतात राहण्याची सवय करून मग श्वासावर लक्ष केंद्रीत होत ती पायरी मी अजून गाठली नाही पण त्याविषयी कुतूहल आहे. अस बरेचदा वाटत लिहायची वही आणि काही पुस्तकं ऊचलावी आणि भिलारगावची बस पकडून आठवडाभर भूमिगत व्हावं. माझी गाडी ईच्छेपर्यंतच पोचलीय. ज्या गोष्टीमुळे आद्ध्यात्मिक जीवनपथ सुरू होतो, सिंहावलोकन करण्याची सवय जडते त्या कठिण पण आवडू लागलेल्या मार्गावर मी आहे.
एकांताच वैभव मी अजुन अनुभवण झाल नाहीये, जो अनुभवच आलेला नाही तो मी लिहू शकत नाही. फक्त तारे तोडू शकतेय.
मला यावर ईतकच आणि खरंखरं हेच वाटतय.... एकांताच्या अनुभवाच्या प्रतिक्षेतली मी...
जय श्रीकृष्ण
############################################################################
############################################################################
१३ डिसेंबर
स्विकार आणि नकार
हो किंवा नाही ठामपणे म्हणता येणं हे जबरदस्त जोखमीच काम आहे. याआधी स्वतःला स्वतः बद्दलमाहिती असण्याच काम केल पाहिजे. थोडक्यात अस म्हणायचय की आपल स्वतः च जगण्याच ध्येय ठाऊक हवं. कुठ जायचय हे ठाम हवं. कोण जवळच? कोण दुसर्या वर्तुळातल? कोणासाठी काय जबाबदारी आपण समजतो? ती त्याला अपेक्षित आहे का? हा सगळा स्वचा अभ्यास हवा मग आपण कोणतीही गोष्ट स्वीकारू अथवा नकारू शकू. बरेचदा आपल अस होतं की - जाऊ दे हो म्हटलं मी.. पर्याय नसतो कारण प्रत्येक गोष्ट समोरच्याला पण तशीच वाटेल अस नसतं. ही आजवरची परिस्थिती होती. पण हल्ली...
एखाद्याला वाटत असेल लग्न झालं मुल झाली मस्त मार्गी लागलो तर एखादा म्हणेल बरय दोघच सेट होऊ आधी मुलांच काय घेऊ दत्तक. ही वस्तुस्थिती स्विकारण पटत नसल तरी स्विकारणारी बरेच आहेत. मग आता आजकालच हे करंट अफेअर विचार करता मी म्हणेन स्वतः च जग कस हव ते आपण स्विकार - नकार मधे बसवायच. ईतरांच्या निर्णयाला कुरतडत बसायच नाही.
हे स्विकारायच की आपण ईतरांचा चांगला विचार करतो. त्यांना पटो अथवा न पटो तसेच ईतरांनी आपल्यासाठी पाठवलेली नकारात्मक विचारांची शिदोरी नाकारायची.(भगवान बुद्धांची गोष्ट आठवा.)
हे स्विकारायच की आपण आपल समजलय समोरच्यासाठी काय पण करू पण मग आपल समजतोय तर पटल नाही तर "नाही" नकार द्यायलाही माग पुढ पाहायचं नाही.
जय श्रीकृष्ण
##############################################################################
##############################################################################
१४ डिसेंबर
केल्याने होत आहे रे आधी केलेची पाहिजे.
काय सुरेख संकल्पना आहे ना ही, का आणि सुचली असेल ना ती रामदास स्वामींना? जगात अवतरणारे संत महात्मे स्वतः कसं जगतात कसं वागतात त्यावरून सर्व सामान्य माणुस जगण्याची व्याख्या तयार करत आला आहे. समाज सुजाण कस जगायच शिकत आला आहे.
नुकतच एक रील बघण्यात आलं की आई कपडे घड्या घाततेय आणि मुलगी ते विस्कडतेय. पण परत ती आई घड्या घालतेय मग ती मुलगी तेच चार कपडे खोलीभर विस्कळीत करतेय. खेळ सुरू आहे आणि आई हसतेय. ईतक सुंदर ऊदाहरण आहे हे केल्याने होत आहे रे... आज या वयात ती मुलगी न समजता अर्धज्ञात मनात नक्कीच नोंद करतेय की आई घडी घालतेय आणि मी ती चवड विस्कडतेय. सुप्त मनातील ही नोंद कालांतराने आठवते आणि ती पटते की घर आवरण आपण केल तर होतं ते झालं की आपल्याला केल्याच समाधान आणि आनंद दोन्ही मिळतं. मग तो अनुभव आपण घेतलेला असतो आपण प्रगल्भता जाणवतो ती आपल्या कृतीतून दिसते.
संत आपली आईचीच भूमिका बजावतात. प्रत्येकाच्या आयुष्यात हे वळण ज्याच्या त्याच्या कर्मफलाच्या लेख्याजोख्याने होते अस मी मानते. कारण बरेचदा पटत पण केल जात नाही. साध पुरणपोळीच ऊदाहरण मी माझ आठवते. खाताना ती कशी हवी सांगण आणि ती करून बघितली की गुज ऊकलतं. कष्टाची किंमत कळते.
टेकडी चढुन मिळणारा आनंद या समर्पक चित्रात मी दाखवायचा प्रयत्न केला आहे. आपण तो आनंद ती ऊचल खाल्ली की ती शेजारच्याला दाखवली पाहिजे. चल जमेल चढु टेकडी म्हणत ही पंक्ती आपण आपसात क्रियान्वित केली पाहिजे तरच असच आपल्याला पण म्हणणारा जीवनात येईल.
आजकाल हे पुढच्या पिढीला बघता विश्वास ठेवा मग तुमच्या वर विश्वास बसेल यासाठी मी नक्की सुचवेन. यासाठी मात्र यांना झेपतील भावतील असे संत जन्माला लवकर यावेत रे बाबा...
जय श्रीकृष्ण
##############################################################################
१५ डिसेंबर
अडचणी, अडथळे, संकटे - आयुष्याचा एक भाग
जीवन जगताना आपण अनेक गोष्टींचा सामना करत जातो त्यात अडचणी संकट ही आलीच. यात मी म्हणते की तो परमेश्वर आपल्यातली सकारात्मक जगण्याची वृत्ती आपण कशी जागृत ठेवतोय ते तपासत राहतो. त्याच कारण मी अस समजते की पूर्वीच्या पुण्याईवरच आनंदी संतुष्ट मानव न राहून तो सतत तेच योग्य कर्म करत राहावी यासाठीची परमेशृवराची ही योजना असते.
लहान होते तेव्हा मी पण अडचणींकडे बघुन पोटात गोळा आला म्हणतानाची मला आठवतेय. पण जस जस मोठ होत गेले तस तर त्यावर तोडगा काढुन जगायची सवय लागली.
साध पुण्याहून मुंबईला जाताना गाडीत वाक्य कानावर आल की -"बरच ट्रॅफिक दिसतय आज" तर तत्काळ ऊत्तर निघत "सुटेल हळूहळू" क्षणभर सुध्दा विचार येत नाही की आता आपल्याला लेट होणार का?
जगताना संकट आणि अडथळे येतच असतात कधी ते समजतात तर कधी येऊन गेलेले समजत पण नाहीत बरका! हो अस पण होतं कधीकधी कोणीतरी दुत म्हणून येतोही आणि आपल्या मार्गातली अडचण दुर सारून जातोही...
गंमत सांगते ही क्षुल्लक गोष्ट पण फार मोलाची आहे रोज जगताना... भयंकर गर्दीतून गाडी काढताना एखादाच किंचीत मधे असतो त्यान गाडी फक्त दहा डिग्री तिरकी केली की आपण सहज निसटून जातो. आठवा सगळ्यांना असे लहान अनुभव आलेले असतील.
आज निघताना नाश्ता न करता निघून कामावर पोचतो भुक जाणवते पण बघु अस विचार करत पोचलो की मैत्रिणी मस्त थालीपीठ आणलय तुला पण घे पटकन म्हणते. आली होती की नाही अडचण पण झाली की नाही ऊकल. आपण पटकन म्हणतो देवासारखी आलीस.
त्यामुळे माझ्या आयुष्यात आलेल्या अडचणी संकट अशाबद्दल जर मी विचार केला तर मी त्यावर मात केलीच आहे, कधी कधी डगमगले पण आहे - पण सहज कोणीतरी माध्यम बनुन सुटूनही गेले आहे.
आज या सत्राच्या निमित्ताने मी अशा सर्वांचे आभार मानते ज्यांच्यामुळे मी माझ्यावर आलेल्या अडचणी संकटं अडथळे सहज पार करू शकले आणि ईतक सहज ते माझ्या आयुष्यात आले की मी आभारच मानले नाहीत.
आज मी अशा सर्व सहकार्य केलेल्या व्यक्तींना मनापासून धन्यवाद देते.
कान्हाजी अशी सहज मदत करून एखाद्याला सुटण्यासाठी मी कर्म करण्याची मला बुद्धी देवोत!
शुभं भवतु!
जय श्रीकृष्ण
#############################################
१६ डिसेंबर
चुकलेल्या वाटेवर चालताना.
जय श्रीकृष्ण!
मानवाला परमेश्वरान बुद्धी दिली स्वतः चे सगळे गुण दिले परंतु या सगळ्यात प्रत्येकाची जुळी बहिणही बरोबर आलीच... जसं प्रेम दिल तसं लोभ आहेच, लक्ष्मी आहे तर अलक्ष्मी असणारच मानवान सीमा पाळली नाही तर ती घातकच.. पण परमेश्वर आपल बोट कधीच सोडत नाही. मानवाला वाटतं की आपली वाट चुकली पण खरतर परमेश्वराची कृपा असल्याने तो आपल्याला ती जाणीव देत असतो, तो सतत खुणवत असतो की अरे बा मानवा सावधान!
आपल्याला वाटत आपण चुकलो पण तस नसतं परमेश्वर आपल्यासाठी वाट निवडतो. आपल्या स्वप्नांपेक्षा परमेश्वराच आपल्यासाठीच प्लॅनिंग जबरदस्त असतं, तो सतत सूचकतेचे निर्देश पाठवत असतो. आपण ते ओळखण्यास समर्थ असण फक्त आपल काम आहे आणि ते योग्य कर्म करत राहिल तरच समजेल.
चुकलेल्या वाटेवर चालताना मी फक्त हाच विचार करते की कान्हाजी बरोबर आहेत म्हणून अत्यंत बिकट परिस्थिती येण्यापूर्वीच मनात आल माझ्या की मी वाट चुकले आहे.
बस कृष्णार्पणमस्तू म्हणत मी योग्य वेळी योग्य मार्गावर येतेच येते. काहीही अघटित न घडता. तो तस काहीही घडूच देत नाही ऊलट मी शिकते त्यातून. चुकलेल्या वाटेवर चालताना पण मोलाची माणस पेरलेली सापडतात बर का! तो भारीच आहे.
राधेंराधें
##
१७ डिसेंबर
सुख म्हणजे नक्की काय असतं?
सुख म्हणजे आवडलेल्या / भावलेल्या अनुभूतीच्या भोवतीच सोनेरी कोंदण. तो क्षण क्षणिक असतो पण ते कोंदण आयुष्यभर जवळ असतं.
सुख म्हणजेभर पावसात ऊभ राहिलेलं पायाखालचं पाणी असतं.
सुख महणजे अचानक समोर आलेल्या अत्यंत जवळच्या व्यक्तीच आपल्याला बघुनच स्माईल असतं.
सुख म्हणजे मनातल पेनामार्फत ऊतरलेलं वहिच पान असतं.
सुख म्हणजे गरम वरण भात तुप मीठ लिंबाची फोड असतं.
सुख म्हणजे मनात भेटीची आतुरता असलेल्या व्यक्तीला मारलेलं घट्ट आलिंगन असतं.
सुख म्हणजे कल्पनेतल्या श्रीकृष्णाच प्रत्यक्ष देवळात दिसणारं गोजिर रूप असतं.
सुख म्हणजे वाफाळता चहा पित कोवळं ऊन खात बसलेल मन असतं.
सुख म्हणजे भोवती मनाच्या श्रीमंती असलेल्या माणसांचा गराडा असतं.
सुख म्हणजे डोक्यात घालायला मिळालेल्या चाफ्याच्या फुलाचा वास असतं.
सुख म्हणजे स्वकष्टातून वाढलेलं झाड असतं.
सुख म्हणजे स्वतः जन्म दिलेल्या बाळाची पहिली तान असतं.
सुख म्हणजे आपण कोणाचे तरी आवडते/ घट्ट जवळचे आहोत हा भाव असणं.
सुख म्हणजे आपणहून मी तुझ्याकडे येतेय अस म्हणण ऐकणारा कान असणं.
सुख म्हणजे माझी वाट बघणार एक मन या जगात आहे हे स्थान असणं.
सुख म्हणजे दिलेल सरप्राइज बघुन समोरच्याची आनंदान डोलणारी मान असतं.
सुख भौतिक आणि आद्ध्यात्मिक दोन्ही असतं अस म्हणतात. पण भौतिक सूखाची अनुभूती घेऊन झाली की ते सुख तो आनंद वाटावा वाटण हे आद्ध्यात्मिक सुख ऊत्तम सुखानुभूती देतं. त्यात सातत्यानं टिकुन राहाव वाटणं घडल पाहिजे. सुखाची क्षणिक किनार आंतरिक नोंदीत असते. सगळ्यांना घेऊन जगतानाच्या आनंदाच सुख जास्त प्रभावशाली असतं. मग आपण वसुदैव कुटुंबम विचार करू लागतो.
सुख म्हणजे सुख असतं, अहो तुमच आमच सेमच असत फक्त ते आपापल्या मनाचा भाव असतं.
शेवटी सुख हे मानण्यावरच असतं. सोडून देण्याच्या क्षमतेवर त्याच दान असतं.
जय श्रीकृष्ण
* माझे लेखन कुठेही वापरू नका आणि वापरले तर नाव नंबरसहीत वापरा ही प्रेमळ विनंती
#####
१८ डिसेंबर
नावापलिकडच नातं
काय अद्वितीय शक्तिशाली बंध म्हणावेत हे - नात्यापलीकडचं नातं अजून कसं असेल ? अवाक् होते मी त्या क्षणाला.... कधीही समोरासमोर न भेटलेली ती आणि मी फक्त शब्दांच्या बांधावर आपलेपणाचे हिंदोळे घेत होतो. तीला माझी काळजी वाटावी... जगात रक्ताची मैत्रीची शेजारची म्हणून नाती असतात त्यांना वाटल असत तर मी सहज समजु शकले असते हे. पण हे नात्यापलिकडचं नातं मला अमूल्य ठेवा आहे.
त्या दिवशी मी जगात भारी हीच ती अनुभूती अशाच भावात होते.
काय योगायोग मी ही नोंद माझ्या वहित लवकर करावी म्हणून च का कोण जाणे कान्हाजींनी विजयाताईला हा विषय द्यायला लावला की काय कोण जाणे?
भगवंताची लीला अगाध आहे तो माझा माझ्यासाठी पदोपदी आहे हे परत पटलं.
धन्यवाद विजया, धन्यवाद महिमा धन्यवाद सख्यांनो!
जय श्रीकृष्ण
####
१९ डिसेंबर
आपल्यासाठी फक्त आपणच..
आपण आनंदी जगताना सगळे आपले आणि आपण सगळ्यांचे असे जगायच हा नियम आपल्या आधीच्या पिढीकडून शिकत आलोय. तसच जगायचं पण आहेच. तरी सुद्धा एखाद वेळी अस होतच कि एवढे सगळे आजूबाजूला आहेत पण मी माझी एकटीच आहे असा क्षण येतो आणि ओक्सा बोक्शी रडावं वाटतं. असा झालं कि जागा पाहून तात्काळ मोकळं व्हायचं. अति टोकाचं आहे हे पण एखाद वेळी अस होत. कस आहे तो क्षण विश्वातील एकमेकांना जोडणारी संवेदना पोहोचू शकत नाही अशातला असतो.
माझ्या मते परमेश्वरी योजनाच असते ती, स्वतःला अति झोकून तर देत नाहीयेस ना? अति अपेक्षा तर करत नाहीयेस ना? किंवा तू खूपच अवलंबून राहू लागलीस का? तपासण्यास भाग पडतो. आपलं आपणच असतो हे कधी कोणाला समजावं? कस समजावं? हा ज्याचा त्याचा योग असतो.
खरंच कधी कधी आपण आपली एखादी व्यक्ती जी न सांगता समजते ती गमावलेली असते, तिची उणीव त्या क्षणी भासते. समजून घेणारा जोडीदारही असतो पण तो त्या वेळी नेमका उपलब्ध नसतो. तेव्हा वाटत सगळे माझेच आहेत पण आपलं बिपलं कोणी नसत.
जगात माझी माणसं म्हणून बाजू घेत मी भांडले आहे पण तीच माझ्यावेळी नुसती मागे सुद्धा उभी नाहीत त्यावेळी पण हीच भावना मनात येते.
तीव्र दुःखाची झालर मगाशी म्हटलं ते अशासाठी कि आपण खूप मनापासून केलेलं असत पण समोरच्या पर्यंत ते पोचलेच नसत. तीव्र सुखाची झालर म्हटलं ते अशासाठी कि हि भावना आयुष्यात एकदा तरी यायलाच हवी तरच आपल्याला पटत कि मी जगात एकटाच आलोय आणि एकटाच परत जायचंय.
कशात किती गुंतावे याचा माणसागणिक लेखाजोखा हा वेगळा असणारच.
जेव्हा सकारात्मकतेने मी हे वाक्य लिहिते कि "आपली बिपलं कोणी नसत आपणच आपल्याला असतो " तेव्हा माझं मन पक्क झालेलं असतं कि जगात मला काय आणि कस जगायचं / वागायचं आहे. या वाक्यात मोह संपत चाललेला दिसू लागतो.
एकदा दोनदा नकारात्मकतेने हे वाक्य आयुष्यात येताच, पण ते सर्वांच्या आयुष्यात लवकरच सकारात्मकतेने यावं रे बाबा.
त्यामुळे "आपणच आपल्याला" अस म्हणताना खूप भावनिक किंवा स्वतःला पपू म्हणून घेणं अशा अर्थाच नसावं. असा म्हणणारा माणूस "खूप भोगलंय ग बिचारीन" असा पण नसावा, हे विचार येण चूक आहे. विचारच बदलाचेत मलाही .. हे वाक्य सुखात पण म्हणू शकतो असाच दृष्टिकोन असावा कि काय हरखत आहे.
आपण जगताना हे ओळखूनच जगायला हवं कि शेवटी सगळेच जीव कर्माच्या लेख्याजोख्यात अडकलेलेच असणारेत ना? मग हे होऊ शकतं की.
म्हणुनच सर्वाना सोबत घेऊन आनंदानीच जगायचं, आनंदी राहायचे बहाणे शोधायचे, तो आनंद वाटायचं तरच तो वाढतो. मग स्वतःमध्येच आपल्याला फरक जाणवतो, आपण अधिक आनंदी होतो. इतरांनाच प्रश्न पडतो अरे हि इतकी आनंदी कशी ? कसं काय जमत हिला सगळंच करणं? हीच तर आपण आनंदाचा प्रसार करतो याची पावती असते. ही झाली लपलेली सकारात्मक झालर...
एवढं करूनही एखादवेळी टचकन पाणी येणारी घटना घडतेच कि आपल बिपलं कोणीच नसतं अस्सच वाटतं. मग आपणच आपल्याला असतो तेव्हा पण मी स्वतःला गोंजारायच ठरवलंय. या भावनेनी मला अशा वेळी मी कोणाशी बोलायचं ते शिकवलंय. मी भाग्यवान समजते. पण परत पटरीवर येते आणि मजेत राहते आणि आजूबाजूला पण तसाच जगवते. हे मी आज म्हणू शकते कारण मी ते करून झाले आहे, करत राहणारे. न करता बोलत नाहीये. या गोष्टीचा मला किंचितही गर्व न होऊ देणे मी पाळतेच आहे.
कान्हजी माझे पाय कायमच जमिनीवर ठेवण्यासाठी कर्म करण्याची बुद्धी मला द्या.
जे जे वाटलं, जे जे शब्द आले समोर ते सुमडीत मांडले.... पटापट बघा झेपतायत का?
जय श्रीकृष्ण
###
२० डिसेंबर
कळतय पण वळत नाही
"कळतय पण वळत नाही" हे कबुल करायला जिगर लागतं. माणसाच जीवन ईतक सोप्प नाही. जगताना आपण कसे आहोत हे ऊघड सांगितल की त्याची खरी आवृत्ती समजुन घेणारे झेपेचे कमी असतात. म्हणून हे होत असावं.
कळत पण वळत नाही हे कधी कधी झेपेबल गटात तरी मनमोकळं सांगता यायला हवं. माझ्या नेहमीच्या मैत्रिणींमधे आम्ही हे बोलतो बरका!
अनेकवेळा मी सांगते/ आठवण करते म्हणून मला गृहित धरणारे असण्याला पण या "न वळणं" न जमल्यामुळे मीच जबाबदार असते.
'समोरच्याला आता मी हे सांगितलं पाहिजे त्याला हे गरजेच आहे' अस मला बरेचदा वाटतं. समोरचा माझ्या प्रेमातलाच ऊर्फ फॅन असतो त्यामुळे नको म्हणत नाही. मला सल्ला देण आत्ता गरजेच नाही हे कळत पण ते वळत नाही.
समोरच्याला गरज नाही, त्यानं विचारल की मगच मदतीचा हात द्यायला हवा किंवा त्यांच्या काही डोक्यात असेल, ज्याची त्याला काळजी असते हे बरेचदा मला कळत पण वळत नाही.
साध्या साध्या गोष्टी असतात त्या, दिसतात समोर, भयंकर गडबड होणार आहे पण हल्ली मी नुसती हसते "वळणं" सुरू केलय थोड थोडं. पण चुटपुट तर लागतेच.
आपण आपल समजतो तर त्या व्यक्तीच्या आयुष्यात अव्यवस्था निर्माण होणार आहे हे दिसतय... बघून तळमळ वाटते पण ती गरजेची नसते. हे वळत नाही. अस होतच माझही. पण काही प्रमाणात काही व्यक्तींबद्दल ते मला जमु लागलय अनुभवानी. कृष्णार्पणमस्तू म्हणत.
आता मी वळणं सुरू केलय हे हळूहळू समोरच्यालाच कृतीतून समजु लागलय. हे समजत ना तेव्हा बारीकसं हसु येतं. मी माझ मला बदलु शकते ईतरांना बदलणं अवघडच असतं पण ते करायलाच हव.
आपण आपल कळणं आणि वळणं करायच हे मी पण ठरवलय आपल्या रक्तदाब नियंत्रित करण्याची स्वतः ची जबाबदारी संपूर्णपणे आहे हे लक्षात ठेवायचं. बाकी कान्हाजी बघून घेतील.
जय श्रीकृष्ण
###########################################################################
२१ डिसेंबर
वेळेच महत्व
वेळेच महत्वं निसर्गाच्या सान्निध्यात समजतं. हे डोकावणार ज्वारीच कणीस आणि नुकतीच मोकळी झालेली गर्भारशी या दोघाना ते जास्त समजतं अस मला वाटतं. वेळ पाळण किंवा वेळेच महत्वं याबद्दलची जगात प्रत्येकाची व्याख्या निरनिराळी असणारच. जगतानाच्या परिस्थीचा पगडा त्यावर असतो. माझ्या पिढीला काॅलेजला गेल्यावर जुनी सायकल मिळाली तर आताच्या पिढीला लाळ गळलेली पुसायची अक्कल नुकतीच आलेली असलेल्या वयात नवी कोरी मिळाली. त्यामुळे वेळ, कष्ट, पैसा सगळ्याचच महत्व मला किंवा माझ्या पिढीला श्वासाईतकच आहे. या पिढीच मला ठाऊक नाही.
कोणाला दिलेली वेळ पाळणं, स्वयंपाकघरातली पण कामांची वेळ पण तितक्याच शिताफीने पाळण जेवढ सिनेमा बघायला पण दहा मिनिटे आधी पोचतो तितकीच महत्वाचं अस जगण मला आवडतं. दिलेल्या वेळी पोचायला उशीर होतोय समजल की मी अस्वस्थ होते. समोरच्यावर त्याची काही परिणाम नसतो, पाच दहा मिनिटे पुढ माग चालत अस हे जग. अगदी दिवसाच वाक्य दिवसालाच लिहून पाठवेन म्हणत ते मला पाठवायला जमल नाही तरी हळहळतं. तस होणार असेल तर आगाऊ सूचना आपोआपच दिली जाते कारण वेळेची पुरेपूर किंमत मी जाणली आहे.
वेळेच महत्व जगल्यामुळे मी व्यवस्थित नियोजनात जगते तशी छबी आपसूकच तयार झाली आहे. बाबांच्या हाताखाली वस्तू जागच्या जागी ठेवणं तसेच नीटनेटकेपणा जीवनात असणं हे ठासून भरलय मनावर. काय पगडा असेल ना जीवन जगताना कस जगाव याचा त्या पिढीचा. असा विचार आला की वाटत आपली पिढी हे पुढच्या पिढीच्या मनावर ठसवायला कमी पडली का? मी आणखी एक शिकलेय ज्यावेळी जिकडे असू तिकडंच होऊन ती वेळ भरभरून जगायची. आयुष्यात वेळ ऊर्फ क्षण एकदा आले की ते परत नसतील त्यामुळे ते छान जगायचे. जस श्वास घेतला की तो सोडावाच लागतो तोच परत येत नाही तस वेळ एकदा गेली की परत येत नसते.
जगुन घ्यायच बाबा आई बरोबर भरभरून ही वेळ परत येत नाही. बाबांबरोबरचे क्षण आता आठवण नावाखाली उघडावे लागतात. खुप काही ऊपभोगायच हक्क होता त्यांचा पण वेळ निघून गेली की हो.. कष्टातच जीवन गेलं, ईतरांसाठीच जगले ते फक्त . आयुष्यात आनंद ऊफभोगायची स्वतःची वेळ आलीच नाही..वर जायचीच वेळ आली आधी... असो.
मुद्दा हा की जी वेळ आहे ती वेळ काढुन जगायची. ज्याच्या साठी जे जे करायचय ते ते वेळ काढुन करायचं. वेळ पाळायची स्वतः ची आणि दुसऱ्याचीही! वेळेच्या व्यवस्थापनेत जगायचं. स्वतः बरोबर, जोडीदाराबरोबर निवांत वेळ घालवायचा. जगात कमावण्यासाठीची चढाओढ कायमच असणार आहे पण एकमेकांना वेळ देऊन जगायचं. दोन पैसे कमी चालतील पण जोडीदार, मुलं, पालक आणि मित्र मैत्रिणींना वेळ द्यायचा. वेळेच महत्व वेळीच जाणायचं. बोलणारे बोलणारच "गावभर फिरते," "दर शनिवारी रविवारी बाहेरच असणार कि ही" काही टोमणे काही कौतुक असे अनंत अनुभव येणारच. जगरहाटीच ती.
वेळेच महत्व आत्ताच जाणुन जगु या... वेळ गेल्यावर जगण्या पेक्षा!
आपण आपला बहुमूल्य वेळ देऊन हे वाचलत. मनापासून धन्यवाद.
जय श्रीकृष्ण
© गौरी पाठक
########################################################################
आपण आपला बहुमूल्य वेळ देऊन हे वाचलत. मनापासून धन्यवाद.
जय श्रीकृष्ण
© गौरी पाठक
########################################################################
२२ डिसेंबर
कोणालाही एक पत्र लिहा.
खुप खुप आशिर्वाद! हो आशिर्वाद कारण मी मोठी आहे ना. तुझी मधेमधे आठवण येतच असते. मला हव ते पुस्तक ड्रेस तु बरोब्बर वेळेवर देतेस. मला जेव्हा जेव्हा ऊदास वाटत तेव्हा तुझ्या आयुष्यातली २३ वर्ष मी ऊजळणी करते. त्या दिवसांत तुझ्या भोवतीची ती मायेची माणसं त्यांनी तुझ्यावर केलेल निरपेक्ष निरागस प्रेम खुप मस्त आणि मौल्यवान आहे माझ्या दृष्टीनं.
"रूपाली" तुला तुझ्या नावानं हाक मारताना आज भरून येतय ग..
मला माझ्या आयुष्यात पण खुप छान माणसं, सुखं मिळाली, मिळत आहेतच पण तुझा आनंद तुझ सुख पाहताना अवतीभवती होती ती काही माणस आज माझ्या बरोबर नाहीत ग..
काय विचार आला असेल ना तुझा जन्म झाला तेव्हा तुझ्या वडलांच्या मनात आणि कस शोधल असेल ना नाव? "रुपाली". तुला मी नेहमी बघते पण आज प्रथमचपत्र लिहतेय. खुप हलक वाटतय. तुझ्या नावान मिळणाऱ्या भेटवस्तूंच्या रूपात तू सतत आठवणीत राहशील याची खबरदारी मी घेणार आहेच.
बाकी तु कशी आहेस? पत्र लिहण्या इतक समाधान नाही, माझ आवडतं काम हे तुला तर ठाऊकच आहे.
आज तुला पत्र लिहण्याचा विजयामुळे योग आला.
तु कशी होतीस? काय दंगे करायचीस मला माझ्या लेकाला सांगताना फार मजा येते. त्याच्यात मी तुझ्या सारखा हरहुन्नरीपणा, माया नेहमी बघते. तु फार गोड आहेस. भेटत रहा ग. वाढदिवस जवळ आलाच आहे. मला कोणत पुस्तक हवय ते शोधुन ठेवलय. दोन दिवस आधी कळवेनच. अश्शीच आहेस तश्शीच भेटत रहा.
आज माझं पत्र वाचून सगळी लहानपणची मजा आठवुन ओघळ धरणारेत गालावर... चल मोकळया होऊ. मस्त आनंदात राहायचं, खायच प्यायच, बाकी कान्हाजींच काम ते त्यांनी बघावं.
चल पळते. आय लव यू रूपाली.
तुझीच
सौ. गौरी पाठक (ऊर्फ कु. रूपाली घाणेकर)
########################################################################
सौ. गौरी पाठक (ऊर्फ कु. रूपाली घाणेकर)
########################################################################
२३ डिसेंबर
अंतः अस्ति प्रारंभ (शेवट हीच सुरुवात असते.)
परिवर्तन हे आपल्या आयुष्यात होतच राहतं आपण मूल असतो, मग शारीरिक बदल होत जात आपण वयात येतो नंतर होणारं परिवर्तन नवीन जन्माला घालायची क्षमता पुरवत. परिवर्तन होत म्हणून तर आपण आपल्या जीवनातले सगळे आनंद सुख उपभोगू शकतो.
तसंच विचारातही परिवर्तन होतच, आधी एखादं म्हणणं जे आपलं असतं ते काही कालावधीनंतर वेगळं होऊ शकत. आलेल्या अनुभवांनीच ते कोणालाही ते समजेल. यात 'शेवटातून सुरुवात' कसं लागू पडतं तर आधीचे विचार मागे सारून नवीन सुरुवात करणं - दुसरी बाजू अनुभवली नसेल तर आपण मत देणं योग्य नाही. मला आता अस वाटतय हे कबुल करू शकतो ही झाली नवीन सुरुवात.
एक बाई सहज बोल बोलता मला म्हटली परवाच "समजेल वेळ आली की ती प्रत्येकाची येते" आवडल तीच वाक्यं . अर्थात ते तेव्हा मला तिचा टोमणा होतं. पण हरकत नाही धडधडीत बोलायला हिम्मत लागते, नाही जमत एखाद्याला.
तर मुद्दा हा कि मी जस भोगलं तस सांगून समजणार नाही पण वेळ आली कि समजेल अशा अर्थाचं तीच हे वाक्य ऐकून मी माझ्या विचारातील परिवर्तन तात्काळ अनुभवलं, जेव्हा मी मनात विचार केला कि अशी वेळ आल्यावर समजावं म्हणून मी कधीच कोणाला नकारात्मक म्हणणार नाही. समोरच्या कोणालाही अशी वेळ येऊ नये पण वेळीच हे समजावं हीच प्रांजळ इच्छा मी करेन. अंतः अस्ति प्रारंभ हे यात मी कसं लागू करू शकते तर कोणीही नकारात्मक विचार करून भोग तू लवकरच असा जरी म्हंटल तरी हसून सोडून द्यायचं. मी इथून पुढं जगताना हा नकारात्मक विचारांंचा शेवट आणि मी कसं वागायचं या सकारात्मक विचाराची सुरुवात होती. हि उदाहरण झाली विचारांच्या परिवर्तनाची जी अंतः अस्ति प्रारंभ हेच दर्शवतात.
एक बाई सहज बोल बोलता मला म्हटली परवाच "समजेल वेळ आली की ती प्रत्येकाची येते" आवडल तीच वाक्यं . अर्थात ते तेव्हा मला तिचा टोमणा होतं. पण हरकत नाही धडधडीत बोलायला हिम्मत लागते, नाही जमत एखाद्याला.
तर मुद्दा हा कि मी जस भोगलं तस सांगून समजणार नाही पण वेळ आली कि समजेल अशा अर्थाचं तीच हे वाक्य ऐकून मी माझ्या विचारातील परिवर्तन तात्काळ अनुभवलं, जेव्हा मी मनात विचार केला कि अशी वेळ आल्यावर समजावं म्हणून मी कधीच कोणाला नकारात्मक म्हणणार नाही. समोरच्या कोणालाही अशी वेळ येऊ नये पण वेळीच हे समजावं हीच प्रांजळ इच्छा मी करेन. अंतः अस्ति प्रारंभ हे यात मी कसं लागू करू शकते तर कोणीही नकारात्मक विचार करून भोग तू लवकरच असा जरी म्हंटल तरी हसून सोडून द्यायचं. मी इथून पुढं जगताना हा नकारात्मक विचारांंचा शेवट आणि मी कसं वागायचं या सकारात्मक विचाराची सुरुवात होती. हि उदाहरण झाली विचारांच्या परिवर्तनाची जी अंतः अस्ति प्रारंभ हेच दर्शवतात.
जेव्हा वयाचा एक टप्पा पूर्ण करून मी पुढे जाणार आहे तेव्हा नवीन पिढीच्या जीवन जगण्याच्या सवयी, क्षमता, निर्णय यांच्याशी मला मिळत जुळत जगाव लागणार आहे. अंतः अस्ति प्रारंभ उर्फ परिवर्तन जे माझ्यात होऊ घालेल, त्यात मी आणि माझी सासू जसं आणि जे वागले तेच पुढच्या सुनेकसडुन अपेक्षा करत न जगणं. हि असेल सुरुवात. हे असेल जीवनातल परिवर्तन.
मी माझी तत्व पाळत जगताना त्यांच्या निर्णयांना धक्का ना लागू देणं मगच होईल ना नवी जगण्याची सुरुवात. या पिढीशी सुरवाती पासून योग्य संवाद ठेवत जगलं कि तो आरंभ पण मस्त होईल कि. हे उदाहरण झालं वयात होणाऱ्या परिवर्तनाचं. वयाच्या ठराविक वळणावर ठराविक गोष्टीत अडकुन न राहता जगायच.
उदाहरणार्थ आजकाल दोन तीन वर्षे लग्न झालेल्या जोडप्यांना आवडत नाही विचारलेलं मुलांचा विचार काय केला आहे का? मग नाहीच विचारायच. घालतील जन्माला तेव्हा सांगतीलच की / समजेलच. त्यामागचे फायदे तोटे समजण्याच वय आहे त्यांच.
अंत: अस्ति प्रारंभ यात लागु करायच ते अस की तुमच मुलं तुमचा निर्णय. आमच्या क्षमतेत असताना मदत लागली तर करुच अथवा यावर तुम्ही विचार केला असेलच.
ईथुन पुढ आजी आजोबा वयात जगणार्या आई वडिलांच्या सुखी जीवनाची ही असेल सुरूवात " अंतः अस्ति प्रारंभ!
अशाप्रकारे नकारात्मक विचारांचा शेवट झाल्यावर सकारात्मकतेने जगण्याची सुरूवात होते. अंतः अस्ति प्रारंभ. पुढच्या पिढीत परिवर्तित होताना आपण आपली पुढची पिढी छान आहे आम्ही तुमच्या बरोबर आहोत हे वागुन जगणं म्हणजे झाली की नवीन सुरुवात.अंतः अस्ति प्रारंभ! काम क्रोध मोह मद मत्सर या षडरीपूंना मागे सारत परमेश्वरीय भक्तीत लीन होण जमवायच ही झाली मानव न राहता मानवातील परमेश्वर बनण्याची सुरूवात. अंतः अस्ति प्रारंभ!
विजया ताईच हे वाक्य मला फार आवडलं - कोणत्याही गोष्टीचा शेवट स्वीकारून पहा नव्या वाटेवर विश्वास भेटेल नवा ..
जय श्रीकृष्ण
###############################################################################
जय श्रीकृष्ण
###############################################################################
२४ डिसेंबर
लोक काय म्हणतील ?
हा प्रश्न सगळ्यांनाच पडतो, त्यामुळे बरेचदा आपण मनाविरुद्ध निर्णय घेतो. समाजात आपली प्रतिमा योग्य असावी हा विचार सर्वानाच असतो. आपल्या संस्कारातच ते लिखित आहे, शिकवणच तशी शिकलोय आपण, चूक काही नाही.
कारण माझी समाजातली प्रतिमा "योग्य व्यक्ती" अशी जी मी खरोखर आहे म्हणून आहे म्हणून मला ती महत्वाची आहे. हेच ऊजळ माथ्यान जगणं हीच खरी संपत्ती हे पण मला मान्य आहे.
काही वेळा लोक काय म्हणतील असा विचार न करता जगावं, मन मोकळं होतं. माझं झालय. त्यामुळे उलट मी जशी आहे तशी जगते, १००% नाही पण २०% मी हे जगतेच आहे.
या पडणार्या प्रश्ना बद्दल खूप खूप उदाहरण आहेत त्यावर तरुन जाणारे पण मी बघितलेत. उदाहरणार्थ : घरातील / आपले वरिष्ठ अशा कोणाचंही आजारपण काढायची जबादारी कर्माच फळ म्हणायचं पण त्यात कसं वागायचं यावर जगाचे ताशेरे असणार. त्या व्यक्तीसाठी काय योग्य तो निर्णय तिचं करणारे घेताना हा विचार केलाच जातो "लोक काय म्हणतील?" पण ते कर्म मिळून भोगू म्हणणारे अजिबात जगात नसणार. त्यांनी
या पडणार्या प्रश्ना बद्दल खूप खूप उदाहरण आहेत त्यावर तरुन जाणारे पण मी बघितलेत. उदाहरणार्थ : घरातील / आपले वरिष्ठ अशा कोणाचंही आजारपण काढायची जबादारी कर्माच फळ म्हणायचं पण त्यात कसं वागायचं यावर जगाचे ताशेरे असणार. त्या व्यक्तीसाठी काय योग्य तो निर्णय तिचं करणारे घेताना हा विचार केलाच जातो "लोक काय म्हणतील?" पण ते कर्म मिळून भोगू म्हणणारे अजिबात जगात नसणार. त्यांनी
त्या व्यक्तीच काय केल ऊर्फ कसे वागले यावर जग ताशेरे ओढणार. अर्थात काही अपवाद असणारच. तरी या वर लागेल तर तिच्या/ त्याच्या संपत्तावर उर्फ तिच्या चांगल्या फळावर हक्क मात्र असणार. यावर अशा व्यक्तीच करणारीं तिला दोन दिवस डे केअर ला ठेवून माहेरी जाऊन येऊ असा विचार ती करू शकत नाही. का? तर लोक काय म्हणतील?
यावर जग गेलं चुलीत मी माझे घरचे त्या व्यक्तीचं काय करायचं ते बघू. ही आमची जबाबदारी आहे ती कशी पार पाडायची आम्ही ठरवु. असा विचार करून बिनधास्त दोन दिवस डे केअर ला त्या व्यक्तीला पाठवून माहेरपण अनुभवून परत त्यांना घरी घेऊन सुखानं जगणारी पण आहेत. हे नक्कीच जमायला हवं.
त्यांनी केलय आधी सगळ्यांचं असा विचार करत मोठी असूनही काही जण त्या केलेल्यांच्या सध्याच्या चुकांवर बोलत नाहीत. का? तर लोक काय म्हणतील? माझी प्रतिमा जगासमोर नीट हवी ना. म्हटल तर चुक म्हटल तर बरोबर!
अश्या अनेक लोकांना प्रतिमा जपायच्या नादात पिचलेल्या मनाचं धुसफुस अनुभवताना मी पाहिलंय, काही वेळा तर मीही अशीच जगले आहे. हल्ली मी फार विचार करत नाही कारण काही लोक सगळ्यात चूकच काढणारे असतात तर काहींना सुरळीत चालू असलेलं बघवत नाही. माझ्यामते चूक त्यांची नाही त्यांच्या परिथितीची आहे. यात पण अपवाद असतातच, चांगला विचार करून साथ देणारेही खुप असतात.
त्यांनी केलय आधी सगळ्यांचं असा विचार करत मोठी असूनही काही जण त्या केलेल्यांच्या सध्याच्या चुकांवर बोलत नाहीत. का? तर लोक काय म्हणतील? माझी प्रतिमा जगासमोर नीट हवी ना. म्हटल तर चुक म्हटल तर बरोबर!
अश्या अनेक लोकांना प्रतिमा जपायच्या नादात पिचलेल्या मनाचं धुसफुस अनुभवताना मी पाहिलंय, काही वेळा तर मीही अशीच जगले आहे. हल्ली मी फार विचार करत नाही कारण काही लोक सगळ्यात चूकच काढणारे असतात तर काहींना सुरळीत चालू असलेलं बघवत नाही. माझ्यामते चूक त्यांची नाही त्यांच्या परिथितीची आहे. यात पण अपवाद असतातच, चांगला विचार करून साथ देणारेही खुप असतात.
हळूहळू जग बदलतंय, पिढी बदलतेय यात "लोक काय म्हणतील?" चा विचार करणारे खूप खूप कमी असतील. असच चित्र दिसतंय, खर सांगू का ? कधी कधी ते खूप टोकाचं पण असेल अस पण चित्र असू शकेल.
थोडक्यात काय तर लोक काय म्हणतील ? हा विचार करणारी कदाचित माझी शेवटची पिढीचं असेल. त्यामुळे जोडीदाराशिवाय कोणाला काय वाटेल याचा विचार न करता योग्य प्रतिमेत राहून हव तस जगायचं. कर्तव्यात कसूरही नाही ठेवायची आणि आनंदाच्या व्याख्येत लोक काय म्हणतील ? अश्या विचारला टांग मारायची. हेच ऊत्तम.
थोडक्यात काय तर लोक काय म्हणतील ? हा विचार करणारी कदाचित माझी शेवटची पिढीचं असेल. त्यामुळे जोडीदाराशिवाय कोणाला काय वाटेल याचा विचार न करता योग्य प्रतिमेत राहून हव तस जगायचं. कर्तव्यात कसूरही नाही ठेवायची आणि आनंदाच्या व्याख्येत लोक काय म्हणतील ? अश्या विचारला टांग मारायची. हेच ऊत्तम.
योग्य व्यक्ती म्हणून जगातानाच्या व्याख्येत ठोकुन माणसान बसाव यासाठी पूर्वजांनी लोकांना काय वाटेल विचार करायची आदरयुक्त भिती घातलेली असावी. ती कशी वापरायची हे ज्याच तो जाणे.
गंमत बघा.आई मुलाला म्हणते, "अरे खोली आवर की, ती नीट ठेवावी. कोणी आल अचानक तर ?लोक काय म्हणतील?" आहेत की नाही एकाच वाक्याला ऊर्फ प्रश्नाला कंगोरे.
यामुळे मी अशा मतावर पोचली आहे की परिस्थितीवरच ठरवायचं. माझ तर हेच ठाम मत आहे पण यावर लोक काय म्हणतील? कोण जाणे....
हा! हा! हा!
जय श्रीकृष्ण
#################################################################################
२५ डिसेंबर
संकल्प आणि संकल्प पूर्ती
मला सतत संकल्पना आखण त्या सत्त्यात आणण आवडत आलय. त्यामुळे मी माझी बुद्धी सक्रिय सुरू ठेऊ शकले आहे. केलेल्या संकल्पनेच्या आधारे समोरच्याला दिलेल सरप्राइज पाहून झालेला आनंद टिपला आहे. तीसेक संकल्पना सत्यात आणलेली शेवटी रोजनिशी वर्क शॉप मधे वहीत नोंदच मी केलीय.
संकल्प करत राहून ध्यासानं पूर्ती करणं म्हणजे जीवनात, विचारात, वागण्यात सुसूत्रता आणल्यासारख आहे अस मला वाटतं.
नवीन सुरूवात केलेल्या आयुष्यातला प्रवास त्यातलं प्रेम, त्यात अनुभवलेल्या आठवणी, स्वप्न, बदल एकांतात आपण कसे आहोत ते स्वीकारण किंवा नकारणं कसे बरोबर ते चुकलेल्या वाटा आठवुन समजतं. तसच संकल्पांमुळे अडचणींवर मात करून कळतय पण वळत नाही अशा गोष्टींचा लेखाजोखा मनाला पत्र पाठवुन वेळेच महत्व पण समजतं. संकल्प पूर्तीमुळे लोक काय म्हणतील याचा विचार न करता अंत अस्ति प्रारंभ यावर विश्वास बसून आपणच आपल्याला कसे आहोत यावर ठाम राहून संकल्प पूर्तीचा आनंद घेता येतो आणि सतत संकल्प घेत त्याच्या पूर्ततेसाठीच कार्यान्वित राहण्यात सुख असत हे समजतं.
हीच माझ्या या २१ दिवसांच्या लेखन संकल्पाची पूर्तता म्हणेन...
लवकरच नवीन संकल्पाच्या विचारातली तुमच्यातलीच मी...
गौरी पाठक
जय श्रीकृष्ण
#####
प्रिय विजया,
मनापासून धन्यवाद! मी मला सुचत तस शब्द नोंद करते ही सवय अनेक वर्षे आहे. मनातल माझ्या मी सुटीच बघुन एकदम वहित ऊतरवते अशी सवय होती. रोजच रोज मनातल लिहाव ही ईच्छा असतानाच तुझ रोजनिशी च वर्क शॉप कानावर आलं. मला सवय करायचीच होती. ती रोजच्या रोज न दोन तीन महिने झाले.
नंतर ते आठवड्यात एकदा वर आलं. ४ तारखेला दररोज एक शब्द वाक्य टास्क असेल वाचल आणि तुझा मेसेज पण आला. सीधी ऊंगलीसे घी नही निकला तो ऊंगली टेढी करो ते तु काम माझ्यासाठी केलस अस मी म्हणैन. रोज जेव्हा फोन बघते शब्द समजतो तेव्हा पुढच्या तासात डोक घुसळतं आणि तारे जमिनपर मधे जशी अक्षरं फळ्यावर गडबड करतात तशी डोक्यात गडबड ऊडते आणि अनुभवलेल पानावर येतं. तू खरच हाडाची शिक्षिका आहेस विजया.
माझ्या जवळपास ७०-७५ ललित लेखात तुझ्या मुळे १५ ची भर पडली. मधेअधे एखाद दुसरा दिवस नसले तरी लिहीती राहीनच... आणखी काही कमिटमेंट पण आहेत तरी मी असेनच. नुसती ईच्छा असण पुरेस नसत कर्म महत्वाच हे मला जबरदस्त पटलय. या तुझ्या माझ्या भेटीत कान्हाजींचीच काहीतरी ईच्छा लपलेली असेल.. बघु..
नंतर ते आठवड्यात एकदा वर आलं. ४ तारखेला दररोज एक शब्द वाक्य टास्क असेल वाचल आणि तुझा मेसेज पण आला. सीधी ऊंगलीसे घी नही निकला तो ऊंगली टेढी करो ते तु काम माझ्यासाठी केलस अस मी म्हणैन. रोज जेव्हा फोन बघते शब्द समजतो तेव्हा पुढच्या तासात डोक घुसळतं आणि तारे जमिनपर मधे जशी अक्षरं फळ्यावर गडबड करतात तशी डोक्यात गडबड ऊडते आणि अनुभवलेल पानावर येतं. तू खरच हाडाची शिक्षिका आहेस विजया.
माझ्या जवळपास ७०-७५ ललित लेखात तुझ्या मुळे १५ ची भर पडली. मधेअधे एखाद दुसरा दिवस नसले तरी लिहीती राहीनच... आणखी काही कमिटमेंट पण आहेत तरी मी असेनच. नुसती ईच्छा असण पुरेस नसत कर्म महत्वाच हे मला जबरदस्त पटलय. या तुझ्या माझ्या भेटीत कान्हाजींचीच काहीतरी ईच्छा लपलेली असेल.. बघु..
शुभं भवतु!
तुझीच
सौ. गौरी पाठक
१९.१२.२५
जय श्रीकृष्ण
########################################################
सर्व लेखन न विचारता कुठेही पाठवु नये. © गौरी पाठक
तुझीच
सौ. गौरी पाठक
१९.१२.२५
जय श्रीकृष्ण
########################################################
सर्व लेखन न विचारता कुठेही पाठवु नये. © गौरी पाठक
