खरतर मला या जागेबाबत काही ठाऊक नव्हतं पण जेव्हा २५ व्या लग्नाच्या वाढदिवसानिमित्त सरप्राइज म्हणून ईकडे जायचय अस समजल तेव्हा जरा शोधलं. आयुष्यात आजवर फक्त थायलंड हा शब्द ओळखीचा होता. पण थायलंडमधल फुकेत शहर आणि फी फी बेटावरची सफर अनुभवल्यावर मात्र निसर्ग आणि त्याच्या छटा पाहून डोळ्याच पारण फिटलं.
ऊगाचच कोणीही कोणाच्या आयुष्यात येत नसतं परमेश्वराची योजना असते ती. अशी ही सहा स्वच्छंद मनं सकाळी दहाला फुकेत विमानतळावर पोचली आणि आमची आनंदी सफर सुरू झाली.
रिसाॅर्टच्या गाडीनी आधी माई खाओ बीचवर गेलो. मोजुन पाचव्या मिनीटात रिसॉर्टच्या गाडीनी बीचजवळ सोडलं. मऊसूत पांढरी वाळु, झाडाला झोका आणि ऊन. पुढे जाऊन वाळूत चालून आलो. गणपतीपुळे सारखा एकाबाजूनी खोल बीच आहे अस लक्षात आलं. तरी दोघ जण डुबकी मारून आले. बाकीचे फोटोत रमले.
आम्ही पाॅण्ड रेस्टॉरंट मधे गरम काॅफी घेऊ म्हणून घुसलो पण आइस टी आणि ईतरवरच सुखावलो. ईकडे सगळ्या बायकाच सगळ सांभाळताना दिसत होत्या. वेटरपासून गल्ल्यापर्यत सगळा कारभार कडक शिस्तीत, बायका सगळ सांभाळताना पाहून छान वाटलं.
कपड्यांचा एवढा कंटाळा यांना का असेल? असा बाळबोध प्रश्न ऊगाचच मला पडला. तेवढ्यात जोरात आवाज आला घोड्यावर धावणारी मुलगी आपटली आणि आधी त्या घोड्याच्या चालकाच्या हातून घोडा निसटून गेला. क्षणभर सगळा बीच तेच बघत होता. सनबाबाला टाटा करून नंतर आम्ही परत कॅबच्या मागे. कमला बीच पासून पताॅग बीच जवळ आहे. या दोन्ही जवची राहण्याची सोय झाली तर प्रवास वाचेल हे आम्हाऊनंतर समजलं. आम्ही मॅरिएटस् ला ऊतरलो होतो जे होतं ऊत्तमच वादच नाही पण गावाबाहेर होतं.
इथून पुढे ओल्ड फुकेत टाऊन, थलांग रोड आणि व्हिक एण्ड स्ट्रीटकडे गेलो.
आपल्या लक्ष्मीरोडवर जसे गणपतीत फुटपाथवर बसतो तस लोक बसत होती. १०-८-५ मीटरची पळायची शर्यत होती. एवढच काय क्रिकेटच्या मॅच सारख्या चीअर्र गर्लस पण होत्या. हॅलो बार्बी सारखी दोनचार गाणी ओळखू आली आम्ही पण जरा थिरकून घेतलं.
या पूर्ण रोडवर चौकाचौकात श्री गणपतीच, श्री ब्रह्मदेवाच श्री दत्ताच सोनेरी देऊळ पाहून आश्चर्य वाटलं.
अशीच चौकाचौकात देवळ आहेत पण प्रत्येक देऊळ एका खांबावर जमिनीपासून वर. सगळेजण या थलांगरोडवरच फिरलो. कॅबचा वापर बराच जाणवला स्वतः च्या वाहनापेक्षा.
आम्ही नंतर पोटातले कावळे शांत करू चला म्हटलं म्हणून कॅबवाल्यानीच राया रेस्टॉरंट ला सोडलं. व्हेजिटेरीयन साठी वेगळं मेनु कार्ड होतं आम्ही खुष. ही वास्तू हेरिटेज कॅफे आहे. जेवायला आलेल्यांच आदरातिथ्य वाखाणण्या जोगं होतं. आपल्याला काय हव ते समजुन घेत ती ऑर्डर घेत होती. कित्ती सुंदर घर असेल हे जेव्हा राहत असेल. त्याकाळच्या वैभवाची कल्पना आजही येते.
मालकीणबाई जातीनं लक्ष घालत होत्या. त्यांचे त्याकाळचे फोटो लावलेले त्या दाखवत गोष्टी सांगत होत्या.भाषा ही अडचण नव्हती ईकडे कारण चेहराच बोलत होता. आम्ही एक ग्रुप फोटो घेतला. काय ऊत्साहात फोटोला ऊभया राहिल्या.
जेवल्यानंतर परत कॅब बुकिंग... हे राम ती काही मिळता मिळेना. गुडलक चौकात आर्चीसच्या समोर फुटपाथवर बसल की कस वाटेल तस मला या चौकात वाटलं. साधं पाणी ही व्याख्या या थायलंडकरांमधे नाहीये अस वाटतं. दमलं भागलं माणूस पाणी विकत घेतं तर बाटल्या एकदम गारेगार. हे होतं कोजीमाॅन कॅफे. चुणचुणीत दोन वीस बावीस वयाच्या मुली ते सांभाळत होत्या.
दिवसभराचे थकलेलो देवाक काळजी. एक व्हॅन बुक झाली आणि आम्ही मेरिएटस् रिसॉर्ट वर पोचलो ते साडे अकरा वाजता. जीव कधी गुडुप झाला समजलच नाही. आजच्या अनुभवावरून ऊद्या फिरायला गाडीच बुक केली दिवसभराची. ड्रायव्हरच नाव मिस्टर बर्ड!
१ मार्च
सकाळी साडे आठला मिस्टर बर्ड दारात हजर. आज आमचया गॅगला आधी सीटी व्हू पाॅइंट पाहायला मिस्टर बर्डनी नेलं. संपूर्ण शहर दिसतं. याच नाव होतं खाओ रांग ब्रीझ पाँइंट.
अत्यंत मनमोहक... मध्यभागी एक डोम होता त्यावर कापड टाकून उन्हापासून जपला होता. आत वर त्यांच्या भाषेत काहीतरी लिहलेलं होतं. इकडची माकड फार जोरात चावतात खाऊ घालू नका वस्तू सांभाळा हे मिस्टर बर्डनी आधीच सांगितलं होतं. पण आम्हाला माकडं कमी दिसली.
चिनॅप्राचा हाऊस म्यूझिअम
पुढ आम्हाला त्यानं एक जुन बैठ घर हेरिटेज बंगला दाखवायला नेलं. आम्ही आधी काय आहे? कोणाच आहे बघु म्हणून दोघीच आत गेलो. तोवर बाहेरचे स्टाॅल ईतर बघायला गेले. मला त्यांचं देवघर आवडलं.
पोर्तुगीज पद्धतीचा हा बंगला. बान हा वाडा १८८३ च्या आसपास राजा राम च्या कारकिर्दीत चिनप्राचा यांनी वयाच्या विशीत हा बांधला. बान चिनप्राचा चित्रपट सृष्टी संबंधित पण होते. ऑलिव्हर स्टोनस् व्हिएतनाम वाॅर सिनेमाचे शूटिंग पण ईकडे झाले आहे.
हत्तीखाना
आता मात्र ऊन वाढत होत. घरून करून आलेली ठिकाणांची यादी तपासण सुरू झालं. लहानपणच्या पेशवेपार्कातले वाघ हत्ती मला आठवु लागले. कारण आता जंगल सफारी होती हत्तीखाना. फुकेत एलिफंट कंझर्वेशन यात आपण हत्तीवरून फेरी करू शकत नाही. फेरीची जागा वेगळी आहे. ईकडे तीन पॅकेज होती. एक हत्तीला खाऊ घालणे आणि बरोबर फोटो काढणे, हत्तीला आंघोळ घालणे आणि खाऊ घालणे आणि फुल डे विथ हत्ती. आम्ही मस्त खाऊ घातलं न्हाऊ घातलं आणि एक तासभर जवळजवळ त्यातच होतो. चार पाच मोठे हत्ती दोन डुबुक डुबुक लुडकणारी पिल्लं होती. त्यांना हात लावत केळी रताळी काकाडी खाऊ घालत होतो. खाऊ घालण ईतपत ठिक वाटतं पण दोन हत्तींच्या मधे ऊभं राहा फोटो काढायला मग सटारते. हळुहळू आपण निर्ढावतो. हत्तीचे गोल गरगरीत मातकट तर काहीसे भुरकट डोळे दोन पेर एवढ्या पापण्या नीट न्याहाळले तर समजतं ते पण भाऊक होते. काहीसे माणसाळलेले होते तो त्यांचा स्वभावच आहे म्हणा. आपण देऊ ते तो खाईल अस नाही. सोंडेत दिल्याक्षणी नको ती वस्तू तो फेकतो.
(हत्तीबरोबरच्या फोटो चे २ कोलाज)
(हत्तीला डोक टेकलेला फोटो )
नंतर माहुत हत्तीला आंघोळीच्या जागेवर घेऊन आला. मोठ्ठे पाईप हातात थमवले आणि एकावेळी चार जण भिडवले. काय आनंद विचारता. आमचे रांगडे गडी मस्त न्हाऊ घालत होतेच ईतकच काय डोलत डोलत पुढचे मागचे पाय हलवत तो पण हव तिथ पाणी मागत होता. हा अनुभव बघण्यासारखाच होता. लहानपणापासूनच हत्ती या प्राण्यांविषयी आपसुकच एक जिव्हाळा मनात असतो. त्याच्या बरोबर असताना भिती वाटत नाही. आज मला हाथी मेरे साथी सिनेमा आठवला.
(हत्ती नहाण कोलाज)
मधे आम्ही फ्रुट मार्केटला थांबुन भरपुर फळं खाल्ली. कलिंगड, आंबा, अंनस, जॅकफ्रुट आणि पपई. मनसोक्त फलाहार झाला. (आंबा तोतापुरी)
वेगळेच गोटी आंबे होते. नंतर ते घरी पण आणले झाडावरचे. सांगेन आहे पुढे. पपनस पण होतं जे मी कधीही बघितलेल नव्हतं.
हे मी पाहिलेल पहिल ठिकाण आहे जिकडे वाघाला चित्त्याला हात लाऊ देतात. हे कस शक्य होतं तो विचारच मी केला नाही. आजवर वाघ हा फक्त आणि फक्त पिंजऱ्यातच बघितलाय. खुप उत्सुकता होती सगळ्यांना की आपली प्रतिक्षिप्त क्रिया कशी असेल?
यात आपण लहान मोठा किंवा पिल्लू वाघाबरोबरच १० मिनीटे वेळ घालवू शकतो. खलास विषयच संपला आता पुढचा तास थरार जाणार होता.
आम्ही वाघाचे आकार पाहुन मध्यम वाघाबरोबरच वेळ घालवु ठरवलं. नियोजनबद्ध पद्धतीने आम्हाला आत सोडत होते. एकावेळी दोघ एका वाघाकडे जायचं. इलेक्ट्रिक करंट असलेल्या जाळीच्या दारातून सगळे आत गेलो. सवाssदी म्हणत लेडी इन्स्ट्रकटर आत जायचा रस्ता दाखवत होती. उजवीकडे चित्ता हे भलामोठा तीन फुट लांब फैलावून पहूडला होता. सगळी ओळ वाघाकडेच होती तो निवांत होता. तिकीट काउंटर वरूनच सगळे वाघ दिसतात. वाघाचा ताबा ते काळे कपडे घातलेले लोकं हातात फुटभरच लांबीची काठी घेऊन करताना दिसले. बहुतेक काठीवर दोन रंगाचे लहान दिवे होते. आत जायच्या आधी वाघाला कुठ आणि कसा हात लावायचा? ओलांडून कस जायचं? समोर किती अंतरावरून फोटो काढु शकतो? एकदम घाबरून काय चुका करायच्या नाहीत हे सगळ शिकवलं.
थोडक्यात शाळा घेतली आणि आमच्या दोघांचा नंबर आला. दोन वाघांना हात लावणे कुरवाळणे फोटो काढणे अस होतं. आपणही फोटो काढायचा त्यांचा पण फोटो काढणारा असतो. शिकवल तस आधी आपण पाठीवर हात फिरवायचा बाकी बघु पुढच पुढे मी तरी ठरवल होतं. आधी माझा फोटो आणि क्लिपसाठी नंबर घेतला. अनिरूद्धनी मस्त हात फिरवला शेपटी ऊचल ना म्हणत मी मस्त क्लिप केली. वाघोबा मस्त गुरगुरत पण असतो बरं का. जस काही म्हणतोय घ्या लावा हात. दिली संधी तुम्हाला असा लुक होता. ही क्लिप बघायलाच मजा येईल.
मी तर आधी गुडघ्यात वाकून मग ओंडव बसून हात लावला बाई. फरच्या टोपीसारखा स्पर्श पाठीवर पण शेपटी मात्र मऊ मऊ पण जड होती. बापरे! जड रबरी पाइप ऊचलल्या सारखीच अगदी. आता भिती चेपली होती. हे त्यालाही समजलं असावं म्हणून महाशयांनी सगळे दात दाखवत मोठ्ठा आ केलेला जबडा मागे बघुन मला दाखवला. खाटकन् टेकलेले गुगघे ऊचलून मी ओंडवी ऊभी. कुल कुल अस म्हणत इन्ट्रकटर खाली बसा नो ईश्यु म्हटला. गौरीचा जीव भांड्यात.... मग हाताचे पंजे दाखवत फोटोला पोझ दिली बाई मी. मांजरं कशी बारीक गुरssगुर आवाज करतात तस बसलेला. आतल्या भागात पण कुठुन कस जा हे ठरलेल बरका. आता दुसरा वाघोबा बाकड्यावर बसलेला. तो खाली ऊतरलाच नाही. आता याचे फोटो काढायचे पण निर्ढावतो ना माणूस तसं पाठीवर आम्ही हात ठेवले खिडकीतून खाली बघितल्या सारखे. तो फक्त मागचा बदललेला माणूस मान हलकीच हलवून तिरकच बघत होता. जस काही आवरा लवकरच म्हणतोय. या वाघोबाचे पंजे पण हात लावता आले तो तसा बसलाच होता. मधेच ९०° मागे वळला कारण आत यायच्या दारात वर्दळ जाणवली. तत्काळ तिकडे शांत बसा ईशारे केले गेले.
कोणी पाठ शेपटी पावल कुरवाळतय तर कोणी क्लोज अपच्या फोटो मागे. हा वाघोबा जबरदस्त मोठ्ठ्या जबड्याचा होता. यानी तर बसण्याची पोझिशन पण बदलली. एकंदर २० मिनिटे वाघोबा बरोबर अफलातून गेली. आयुष्यातला हा अनोखा अनुभव तो स्पर्श आम्ही कधीच विसरणार नाही. नंतर नचुकता हात धुवा सूचना आली. नंतर बाकीचे वाघ बघत फिरलो. तान्ह्या वाघोबाला लांबन बघताना मस्त वाटलं. एकंदरच सगळ नियोजन स्वच्छता सहकार्य या सगळ्याला पूर्ण मार्क.
(दोन कोलाज वाघाबरोबरचे)
वाघोबाच्या आपापल्या आलेल्या अनुभवांची चर्चा करत होतोच तेवढ्यात मिस्टर बर्डनी वॅट चलांग बुद्ध देवळात गाडी पोचवली. रखरखीत ऊन.
वॅट चलोंग :
६० मीटर ऊंच अशा स्तूपात ऊर्फ तीन मजली वास्तूत सर्वात वर भगवान बुद्धांच्या पवित्र अस्थिचा तुकडा जतन केलेला आहे.
दोन्ही बौद्ध भिक्षूंच्या पुतळ्यावर सोन्याचा वर्खाचा कागद लावतात. ही थाई बौद्ध परंपरा आहे. ही कृती सुख समाधानाची प्राप्ती आणि धर्माप्रती एकनिष्ठता दर्शवते. जेणेकरून ते त्यांच्या आयुष्यात आरोग्य संपत्ती समृद्धी चा आशिर्वाद मागतात. सोन्याचा वरृख किंवा कागद हे शुद्धता आणि सौभाग्याचे प्रतिक मानतात.
विटांच्या मोठ्या भट्टीत ईच्छा पूर्ण झालेले लोकं फटाके ऊडवतात. मोठा आवाज करून आभार मानणे हा हेतू.
ईकडच्या सर्व बुद्धांच्या मूर्तीला पांढरा दोरा गुंडाळून ठेवलेला दिसला. या धाग्याला साई सीन किंवा पवित्र धागा जो संरक्षण करतो अस म्हणतात. जो धागा बुद्धांच्या आद्ध्यात्मिक ऊर्जेस जोडतो अस समजतात. जस भारतात मौली बांधतात तस हे पांढरा धागा साई सीन बांधतात. ही कृती बंधनकारक नाही पण तिकडे कार्यात हा धागा बांण्याची पद्धत आहे.
आणखी एक महत्त्वाची गोष मला भगवान बुद्धांची ईकडे सणजली जी मला कधीच ठाऊक नव्हती. ती म्हणजे भगवान बुद्धांच्या डोक्यावर कुरळे केस नसून त्या गोगलगाई आहेत. समाधीत लीन असताना बुद्ध भिक्षू मुंडन करून ध्यानस्थ होते. त्यांच्या डोक्यावर तळपते ऊन येताना एका गोगलगाईनी बघितल. तीन त्यांचा उन्हापासून बचाव व्हावा म्हणून डोक्यावर सावसीसाठी बसायच ठरवलं. तीच अनुकरण १०८ गोगलगाईंनी केलं. आत्मसाक्षात्कार झाल्यानंतर जेव्हा बुद्ध समाधीतून बाहेर आले तेव्हा कडक ऊन्हामुळे त्या वाळून पडल्या. तेव्हा त्यांना ते समजले. मुळात थंड प्रवृत्तीमुळे त्या बुद्धांना गारवा देऊ शकल्या. कथेप्रमाणे १०८ गोगलगाई ऊल्लेख असला तरी १०८ गठ्ठ्यांचा अर्थ कुरळे केस हे त्यांच्या राजेशाही जीवनाचा त्याग दर्शवतात.
भगवान बुद्धांनी त्यांच्या बलिदानाचा आदर केला. मूर्तीच्या डोक्यावरील हे कुरळे केस बलिदान आणि निसर्गाची करूणा दाखवतात.
भगवान बुद्धांच्या जीवनाविषयी आदर आणि कौतुक तर होतच पण याठिकाणी भेट दिल्याने त्यांच्या विचारांचा जगभरातला प्रसार समजला.
बिग बुद्ध टेम्पल :
ही जागा बघायला निघालो नंतर खुप ऊंच वळण घेत आम्ही गेलो. नाक्केर्ड टेकडीवरची ४५ फुट ऊंचीची बुद्धांची मूर्ती संगमरवरी आहे. शांती आणि समृद्धी च फुकेतच ती प्रतिक आहे. सद्ध्या डागडुजीच काम सुरू असल्याने जवळ जाता आलं नाही. या मूर्तीच्या भवती सोनेरी मूर्त्या आहेत. वरून मस्त व्हू आहे.
(हात वर केलेला ग्रुप फोटो)
कोणत्याही बुद्धांच्या देवळात अंगभर कपडे लागतात. खांदे गुडघे ऊघडे चालत नाही. मुख्य देवळाबाहेरच चपला काढणे क्रमप्राप्त आहे. मस्त नियम. आवडले मला. आता सगळ्यांना चहा काॅफीची तल्लफ आलेली मग काय तर मधे लागलेला रा वाई बीच चा सगळा भाग नजरा काॅफी शाॅप शोधत होत्या.
काय विचार करतो आणि काय पदरी पडतं सांगू शकत नाही. गरम काही मागुन उपयोग नसतोच पदरी भ्रमनिरास पडतो. मग काय आइस टी जिंदाबाद
प्राॅम्थेप केप :
हे फुकेतच शेवटच टोक जस आपलं कन्याकुमारी. जबरदस्त सन सेट दिसतो. विस्तीर्ण परीसर समुद्राजवळ जायला टायवाट तसेच ऊंचावर लाइट हाऊस आणि देऊळ दोन्ही आहे.
वर मोठी सोनेरी ब्रह्म देवाची चार तोंडाची आठ हाताची मूर्ती आहे. प्रत्येक चेहरा वेगळा पैलू दर्शवतो. अनेक आकारांचे हत्ती म्हणजे मातीचे पितळी असे बरेच होते.
कॅरोन व्हू पाॅइंट :
आम्हाला कॅफे द मार बीचला सनसेट बघायचा होता पण तो आधीच करोन व्हू ऊला गाठून मिस्टर बर्डनी सुंदर दाखवला.
तरी तो माहोल बघुच म्हणून कॅफे द मार रिसॉर्ट बीचवर गेलो. पण थखले भागले जीव तीथ रमले नाहीत.
आता जेवायच कुठं? व्हेज फुड, थाय फुड आणि मेक्सिकन कोणत रेस्टॉरंट एकाच छत्राखाली देईल शोधत आमच्या मेरिएट च्या जवळच पोचलो.
असो आमच जेवण आज भारी होतं कारण हवा तसा मासा आणि फ्रेंच फ्राईज मिळाल्या.
मॅरिएटस् चा फ्रंट नाईट व्हू.
ऊद्याचा दिवस सकाळ दुपार रिसॉर्ट वर मजा करू आणि संध्याकाळी परत भटकू अस ठरलं. मस्आत दोन तीन डाव पावलो खेळलो आणि निद्राधीन झालो.
२ मार्च
आज जरा निवांत ऊठलो. रिसाॅर्टच्या किचनमधे पोहे केले. दोनदा चहा काॅफी घरच्यांशी फोन सगळ झालं. नंतर कोणी स्विमिंग पुलवर गेले तर कुणी सायकल राइड मारून आले तर कुणी रिसॉर्ट चा परिसर चालुन आले. ब्रेड बटर जॅम पोहे ज्याला जे हव ते ज्यान त्यांन घेतलं. नंतर थाड करी स्टिकी राइस विथ सलाद बनवलं.
(पुलमधले फोटो, सायकल राइड, फेरी फोटो)
मग काय मस्त थाय मसाजची वेळ झाली. तिघीही मस्त शरीर रगडून आलो.आपल्या सततच्या धावपळीच्या आणि नैतिकतेच्या पठडीत आपण नीट बसतोय ना याच्या गडबडीत स्वतः कडे बघतच नाही. रेटत राहतो स्वतची क्षमता सिद्ध करत स्वतः ला बक अप करत जगतो. पण अशा प्रकारे मसाजमधे समजत की कुठल्या अवयवावर, हाडावर आपण जोर देत जगलोय.
परमेश्वराच्या या मंदिराला आपण खाण पिण नीट करून जपतोच फण त्याला वंगणही गरजेच आहे हे या आयुर्वेदिक मसाज नंतर समजत. जे कोणी ईकडे येतील त्यांनी यांच्या पारंपरिक मसाजचा आनंद नक्कीच घ्यायला हवा.
साधारण चारला शेवटची दोघ जेवलो. आराम करून सगळेच माई खाओ बीचवर निघालो.
मनसोक्त भिजलो रील्स केल्या. सनबाबा निघाले परत फार ऊदास वाटतं सनसेट नंतर बीचवर. पुन्हा रीसाॅर्टच्या गाडीनी रूमवर आलो. फक्कड चहा झाला नंतर तासभर गप्पा झाल्या. आजचा दिवस कसा सुंदर गेला, नंतर ऊद्या काय कस करायच? मग आम्ही रसादा बंदरावरून फी फी बेटिवर जाण्याची बोट राइड बुक केली. अगदी युद्धाबद्दही गप्पा झाल्या. कसे नऊ वाजले समजलच नाही.
ऊद्या सकाळी ९ ला निघायच त्यामुळे जेऊन आल्यावर पॅकिंग आवरण मगच झोपण दिसत होतं. जवळच्या रेस्टॉरंट मधेच जेऊ अस ठरलं. बिल बेंटली पबमधे हव ते मिळालं. ईकडचा कॅरम फारच वेगळा होता.
निवांत हवातसा शांत दिवस घालवून चालत रिसॉर्ट वर आलो.
३ मार्च
आज सकाळी सगळ आवरलं. ग्रुप फोटो तर बनता ही है. मॅरिएटस् पासून रसादा बंदर दीडतासावर होतं. ही व्हॅन ईतकी आरामदायी होती की ड्रायव्हरच कौतुकच वाटलं.
आता खरी समुद्र सफर सुरू होणार होती. मागे त्सुनामी आलेल तेव्हा मी मुरूडला अडकलेले किल्ल्यात. तिकडून भराभर बाहेर काढलेलं तो प्रसंग फार डोक्यात बसलेला. त्यामुळे मी फार बोटी बीटीत जायच टाळत होते. पण जेव्हा मला सरप्राइजच समुद्र सफरीच मिळालं तेव्हा ठरवल कान्हाजी भिती त्याग हीच संधी आहे अस सांगत कशावरून नसतील?
रसादा बंदरावर आम्हाला एक छोट स्टिकर लावलं तेच तिकीट. कॅटामरन क्रूझ ही स्थिर, आरामदायी आणि सुरक्षित असतात. आमची रसादा बंदर ते टोन साई बंदर अकरावाजताची फेरी होती. च्युरेंग ट्रवल कडुन आम्ही ती बुक केली होती. क्रूझचा ईतका सुंदर अनुभव आला.
आत छोटा फुड स्टाॅल आणि आरामदायी खुर्ची आणि लाकडी टेबल खुर्च्या अस आहे. सुरवातीला बोट हळूहळू चालते आणि नंतर जबरदस्त स्पीड पकडते. वाटेत दिसणारे पाण्यातले डोंगर, ऊधळणार पाणी आणि तुषार यांच्या सह आम्ही फी फी बेटाकडे सरसावत होतो. एकदम मस्त प्रवास, ना डचमळ ना मळ मळ. पहिला तासतर मी डेकवरच होते. काय सुरेख अनुभूती होती चहुकडे अंदमान समुद्र आणि मधे बोटीत आम्ही! अहाहा!
या बंदरावर ईतका कलकलाट आणि कोलाहल होता काय सांगू? घामाच्या धारा सामान आणि आम्ही. फायनली आमच्या बर्ड व्हू रिसॉर्ट चा माणुस दिसला. त्यानं सांगितलं की तीनवाजता टॅक्सी बोटीन जायचय तोवर इथच थांबा. मग काय केल ऊभ एका ठिकाणी आणि आमची उत्साही जोडी फी फी ची वन डे टुरची चौकशी करायला भिडली. मांजर सात घर बदलत तस चार ठिकाणी सामान घेऊन तीन वाजेपर्यंत फिरलो.
या त्या टॅक्सी बोट. मी विचार केला कशात नंबर लागतो देव जाणे आता. पण किनाऱ्यावरून किमान गुडघाभर पाण्यात जाऊन मग या बोटीत चढलो पण भारीच अनुभव होता. ईतका नम्र होता तो माणूस बाकडा ओला होता तर बसु दिल नाही तो कोरडा केला. चारपाच जण आमच सामान न भिजु देता डोक्यावरून बोटीत आणत होते. बोटीत बसुन समुद्राचा तळ त्यातले दगळ स्पष्ट दिसत होते. मोटरबोटीन पंधरा मिनीटात आम्ही रिसॉर्ट च्या बीचवर पोचलो. पायी चालत यायच तर येऊ शकतो तासभर चालाव लागतं. वाहन उपलब्ध नाही. फक्त बोटच. पायी यायचा रस्ता पण मस्त आहे. फी फी बेटाच्या मुख्य वर्दळीच्या भागातुन आहे.
हाच तो सागरी किनारा जो पुढचे तीन दिवस दोन रात्र आमचाच होता. समुद्रकिनाऱ्या लगतच रिसॉर्ट आहे. मोठा परिसर आणि एकेक बेडरुमची काॅटेजेस पण खुप लांबच मिळाल्यान रीसेप्शनवर यायला १५-२० मिनीट लागायची.
चार तरी वाजले असतील रूमवर सेट होईपर्यंत. ईकडेच रेस्टॉरंट पण होत तो एक प्रश्न सुटलेला. परत गिरनार चहा खाकरा लाडु निघाले. मधल्या वेळात सनसेट पॉईंट आहे अस समजल्यामुळे पाचला आवरून तो बघण ठरलं.
रीसाॅर्चटवर पोचलो सव्वानऊ तरी झाले असतील.
वाटेतच कोल्ड्रिंक्स फिनीश. वाळुतचं टेबल लाऊन डिनर मागवलं. हळुवार लाटांचा आवाज ऐकत कोणी बिन बॅगवर तर कोणी आरामखुर्चीत पहुडलो.
४ मार्च
आज सकाळी आठला आम्ही ब्रेकफास्ट ला खाली भेटलो. इतका छान नाश्ता होता. उकडून फ्राइड केलेला बटाटा, ब्रेड, काॅनफ्लेक्स, नूडल्स, अननस, कलिंगड पप ई, फॅनकेक, ताजा ऑमलेट स्टाॅल, एक ना दोन वीस स्टाॅल. चहा काॅफीचे सहा प्रकार आणि ज्युस वेगळ. अपनी तो चल पडी. गंमत माहितीय का लहान बाळाला आंघोळीनंतर जस दुपट्यात आवळून बांधतात ना तसं ऑमलेट होतं. एकदम भन्नाट स्टाइलमे..
मिस्टर पुल परफेक्ट न ऊच्या डोक्याला हजर. आधी आमची सवारी बोटीत चढली नंतर टोन साइ बंदराजवळ आणखी दहा जण चढले. तिकडे आम्हाला हाताला लाल लोकर बांधली नावं माणुस हात वर करणे झालं. फुडपण तेच देणार होते मग कोण व्हेज कोण नाॅनवेज टिक झाली आणि आम्ही सोळाजणं पंचवीसजणांची क्षमता असलेल्या फेरी बोटीत फायनली चढलो. आज दिवसभर समुद्रात असणारोत कसा असेल दिवस मी मनात मांडे भाजत होते. आधी थोडी ढम्म फण नंतर स्टंट करत मारली की बोट चालकानी. हे धुवाधार पाणी कापत सपासप चाललो की. ऊगाचच आपण काहीतरी भारी करतोय असा फिल आलेला. कारण माझा पहिलाच अनुभव होता. मी मनोमन आभार मानत होते मला ही समुद्र सफर घडवल्याबद्दल.
माया बे
माया वबे ही थायलंडच्या कोह फी फी ले बेटावरील अतिशय सुंदर आणि प्रसिद्ध खाडी आहे. ईकडे पांढरी वाळू होती. कातळ निळं पाणी आणि (लिमस्टोनच्या उंच कड्यांनी) उंच चुनखडीचे कडे आहेत. नजरच हटेना. दोन कातळ कड्यांमधला नीळाशार पाण्याचा वाळुकडे येताना पांढरट होणारा रंग... अवाक् होतो मनुष्य हा नजारा बघून. 'द बीच चित्रपटामुळे जगभरात प्रसिद्ध आहे ही जागा आमचा टुर गाइड अमन सांगत होता. एकदम हसरा आणि खूपच हेल काढून बोलणारा होता. जमिनीशी परत मिलाप होईतोवर हाच दुवा होता आमचा. मिस्टर पुल बोटीवरच.
पर्यटनामुळे झालेल्या नुकसानामुळे तसेच नैसर्गिक संपदा टिकवून ठेवण्यासाठी हा परिसर काही काळासाठी पर्यटकांसाठी बंद ठेवला जातो. आपल बुकिंग करण्या आधी हे तपासा मगच ट्रीप ठरवा.
शार्क माशांच्या आणि कोरलचे संरक्षणासाठी पोहणे वर्ज्य आहे. पोटरीपर्यंतच पाण्यात जायच. लाल झेंडा लावला ती खुण ओळखायची. पुढे शार्कची भिती असते. बेबी शार्क ईकडे सहज दाखवले मिस्टर पुलनी जंगलातून आत येतानाच. दररोज येणाऱ्यांची संख्या मर्यादित आहे. आपल्या बोटी माया बेच्या मागच्या बाजूला निळ्या प्लासटीकसारख्या गदागद हलत्या प्लॅटफॉर्म ऊर्फ घाटावरच आपल्याला सोडतात. आपण माया बे कडे जाण्यासाठी जंगलाच्या वाटेवरून जावं लागतं. आधी लाकडी जीना मग लोखंडी पुल आहे. यापुलावरून खाली बघितलं की लहान शार्क दिसतात. ईथ बघू तिथ बघू की पुढे जाऊ. काय काय एकदम करायच होतं.
माया बे चा निसर्ग पाहणे, फोटो काढणे आणि उथळ पाण्यात ऊधळणे हे आपण करू शकतो. लोखंडी पुलानंतर जंगलाची पायवाट पण मस्त आहे गारगार.. निसर्गाला त्रास द्यायचा नाही लगेच शिटी वाजते फाइन बसतो. आत जंगलातील पायवाटेजवळ एक देऊळ होतं आम्ही लांबनच बघु शकलो कारण मिस्टर पुलनी दिलेली तासभराची वेळ संपत आली होती. ईच्छा असूनही थांबु शकले नाही. तासभर कमी पडतो राव ईकडे. ड्रोन आणू नका कारण ते निषिद्ध आहे.
थोडक्यात काय जीवाच माया बे केलं. हो कारण ईतक्या प्रकारच्या पोझेस मधे फोटो काढले आई शप्पथ काय सांगू.
बोटीतली क्युरीक आमचा ग्रुप फोटो काढुन तर गेलीच मिस्टर अमननी पण काढला. मला धुरंधर रील करायच होतं. महत्कष्टान त्याला एवढच समजल की मला क्लिप करायची आहे. फोटो नंतर त्यानच त्याला हवं तस रील बनवलं.
हा पहिलाच पाॅइन्ट होता आणि कालच्या अनुभवामुळे माझी पण भिती चेपली होती. एक नियम होता बोटीतून चढताना एका बास्केटमधे चपला ठेवणे. उतरता ती बास्केट आधी खाली रीती होत होती. माया बे बघुन निघालो तेव्हा पाण्याचा पाइप लाऊन रंगपंचमी सारखे सगळ्यांचे फराफर पाय धुतले. आपली ३ नंबरची निळी बोट ओळखायची खुण. फार भारी होतं केजीची पिकनीक रूल वाटत होते पण खरतर अत्यंत नियोजनबद्ध होतं.
मंकी बे
ही जागा जंगली प्राण्यांच घरच जणू. दोन कड्यांच्या मधे खाडीसारखा पाण्याचा मार्ग. या कड्यांवर लांब शेपटीची रागिष्ठ माकडं होती. चारफुट पाण्यात उतरून आत जायच होतं. फक्त एकच जण आत गेला. मिस्टर पुल ओरडले do not feed and heart monkeys जर ते चावरे तर फेरी रद्द करून हाॅस्पिटल गाठाव लागतं. पोहायला येणारे हे धपाधप ऊड्या मारून आत पसार. आम्ही काहीजण मात्र ते बाहेर येईपर्यंत कड्यांवरची माकडं आणि परत परत ऊसळेल्या समुद्राच्या लाटांच पाणी त्यांची नजाकत तसेच बोटीतली माणस बघत होतो.
वायकिंग गुहा
कोह फी फी लेहवरील वायकिंग गुहा ही सद्ध्या प्रवेश नसलेली चुनखडीची गुहा आहे जी प्राचीन, वायकिंगसारख्या जहाजांच्या चित्रांसाठी आणि अत्यंत मौल्यवान स्विफ्टलेट पक्ष्यांच्या घरट्यांसाठी प्रसिद्ध आहे. ही गुहा मिस्टर पुल नी वर्णन करून करून सांगितली. प्रंचड वार त्यामुळे हेलकावे घेणारी बोट होती. तरी सगळ्यांच लक्ष आहे ना तपासून ते सांगत होते.
जवळच्या पाण्यात स्नाॅरकेलिंग करायला प्रॅबस पण पुरवण्यात आली. गुहेतली चित्र सुरक्षित राहावी यासाठी आत प्रवेश नाही. ४०० वर्षे जुनी चित्र आहेत. पक्ष्यांच पण काहीस सांगितलं पण मला नीट समजलं नाही. दिवसभराच्या फेरीत हा स्पाॅट निसर्गरम्य म्हणून आणि फोटो-स्पाॅट म्हणून नेतात. त्याच्या जवळच्या स्वच्छ पाण्यात स्नॉर्कलिंगची मजा येते. आमच्यापैकी काहीजण फोटो काढत होतो तर काही जण खाली जाऊन मासे कासव बघुन आनंद लुटून आले.
पिलेह लॅगून
स्विमिंग ला सोडलं ती जागा होती पिलेह लॅगून. इकडे पाणी शांत आणि नीळ हिरवं होतं. याठिकाणी नुसतं बघत राहाव वाटत होतं. समोर निळाई पाण्याची मागे हिरवे पण चुनखडीचे कडे. मी ना पोहायला गेले ना बोटीत बसले शांत समुद्र न्याहाळला आणि डोळ्यात साठवला. ईतकी माणस होती पण कलकलाट नाही शांतता होती.
लोह समह बे
फिश सीन पाॅइंट आहे हा. थोडा ऊथळ कडून खोलकडे पाणी आहे. आपली बोट थांबली की काळे पिवळे, काळे लाल तसेच काळे पोपटी रंगाचे पट्टे असलेले माशांचे झुंड आले. इकडे पाण्यात डोलत बोट अर्धातास थांबते. हा स्पाॅट जब्रा आहे. ईकडे किनाऱ्यावर बोट जातच नाही आपण स्नार्केलिंग करत मासे बघायचे. हा बीच छोटुसा होता आणि शेजारी मोठा हिरवा डोंगर आणि एक समोर कार व्हू होता आम्ही भरपूर फोटो काढले. आज प्रथमच मी ईतका वेळ पाण्तुहोते आणि प्रथयच पोहण येत नसल्याची खंत जाणवली.
(फोटो)
हा होता हाफ डे टूर. यानंतर परत जिकडून चढलो त्या किनाऱ्यावर गेलो. फस्ट हाफ वाले गेले पुढचा हाफ डे चे चढले. मधल्या वेळात आम्हाला फ्राइड राईस काकडी अस लंच दिल. दीड ते अडीच हा ब्रेक होता. बोटीवर असताना कलिंगड अनननस कोल्ड्रिंक्स केक अस मधून मधून मिस्टर अमन देतच होते.
मंकी बीच
आधी बघितलेल्या मंकीच्या खाडीमागचा हा मंकी बीच वर्णास अशक्य आहे. ईथ पोचायला आधीच्या खाडीच्या डोंगराला वळसा घालताना बोटीची काय कमाल होती.
अक्षरशः शेट्टीच्या सिनेमानल्या गाड्या कशा भुर्रकन धावतात ना कधी फक्त उजवीकडे कलून तर कधी डावीकडे. बाई गsss भारीच अगदीच वेगळा आणि ऊच्च दर्जाचा अविस्मरणीय अनुभव. या दुपारच्या फेरीत हा चारपाच वेळा हा अनुभव घेतला.
मंकी बीचवर अमनला आमचा पाठिराखा तासभर सोडून बोट गेली. मंकी बीचवर स्नाॅर्केलिंग स्विमींग काहीही करू शकतो. आम्ही मनमुराद डुंबुन घेतलं. माकडांचा थरार बघत मधे वेळ गेला. यंदाची रंगपंचमी मंकी बीचवरच केली. महत्वाच म्हणजे आमच धुरंदर रीलचा याच जागेवर योग होया तो पण मिस्टर अमनच्याकडूनच!
खांदे डुबतील एवढ पाण्यात गेले तर तेच मासे आजुबाजुला. मला तर लेकाच्या फिश टँकमध्ये आपण कसे दिसू तेच डोळ्यासमोर आलं. हसलात ना? मला माहितीय. पण नीट विचार करा मगच समजेल. पावणेतीन झाल्यानंतर मात्र कधी एकदा बोट येतेय आणि कपडे बदलू अस झालेलं.
आपल्याला किती ऊन लागतय? आपण कसे दिसतोय? अशा खुप गोष्टी चा विचारच आला नाही मनात.
समुद्र आहे स्वच्छ नितळ तळ आहे सगळे एकत्र आहोत. भिजाsss बस ईतकच!
बांबु बीच
मंकी बीच पासून बांबु बीचला पोचायला चार वाजले. आजवर मी माझी माणस बोटीत फेरीला गेलेली परत येताना दिसणं तो आनंद घेतलेला पण आयुष्यात प्रथमच मी समुद्रातून जमिन दिसण्याचा आनंद या बांबु बीचवर घेतला. ईकडे बोटीतून उतरताना जवळपास मांडीच्या निम्म पाणी असतानाच ऊतरवं. या पाण्यातून चालताना किनाऱ्यावर पोहचे पर्यंत चा पाण्याचा तळ ईतका स्पषूहोता की पांढरे दगडही दिसत होते. इकडच्या वाळुतले दगड हाडांच्या तुकड्यासारखे पण कोरीवकाम केलेले होते. ते इथून बाहेर न्यायला परवानगी नव्हती. मग काय जमा केले आणि फेकले.
बांबु बीच टापू हा कदाचित एक स्वतंत्र बेट असावा. वाळुतर जणु काही मिक्सनी बारीक केलीय ईतकी सपीठ. चार ते सहा दोन तास या बांबु बीच कम बेटावर आम्ही आणि मिस्टर अमन होतो.
ईकडे एक मोठा एक लहान फुड स्टाॅल होता. तिघींनी कष्ट करून आम्हाला गरम पाणी आणि कप द्या हे तीथल्या मालकीण वजा मुलींच्या गळी ऊतरवलच. आनंद काय तर गिरनार चहा पिता येणार. आपण भारतीय चहा वेडे तेऊगाच नाही. जवळपास सगळ्यांनीच कपडे बदलले. मग सामान रक्षण कर अस अमनला सांगून चालू लागलो. विस्तीर्ण समुद्र नंतर ओल्या वाळुचा पट्टा नंतर कोरडी वाळू आणि नंतर जंगल आणि आम्ही बोटीवरचे १२-१४ जण फक्त. मस्त वाळूत बसून फोटो सेशन झालं. सनबाबा निघायची तयारी करत होता. ते बेट अर्ध सर्कल फक्त चाललो. पावणेसहाला जिथ सोडल तिथ पोचायला हवं होतं. जंगल होतं ते पण खर सांगू का एकही बांबूच झाड दिसल नाही. मागच्या बाजूला असेल कदाचित. झाडं भरपूर हिरवीगार होती वेली होत्या. बांबुपासुन बनवलेल्या दोन झोपड्या होत्या. फुड स्टूजवळचा बसायचा बाकडे खुर्चीहवजा भाग होता आणि कापलेल्या ओंडक्यांची स्टलं होती. दोन खोल्यांमधली एक मुस्लिम प्रार्थना खोली जी बंद होती आणि चौकशी खिडकी अस होतं. पण वर्दळ तुरळकच. शोधल पाहिजे ऊरलेल्या अर्ध्या भागात काय आहे. निघण्यापूर्वी तीन धुरंधर माणसांचा फोटो काढला आणि बोट आली तसे धावलो. परत मांडीभर पाण्यात भिजायला सामोरे जायला.
सनसेट
आता हे सनसेटला कुठं नेणारेत? अंधार झाला तर? वेळेत किनारा दिसेल ना? ऊगाचच मनात आलं. बांबु बीच ते बर्ड व्हू रिसॉर्ट पाण्यातून पाऊण तासावर म्हणेजे जवळपास आठ किलोमीटरवर. पण हा पाण्याच्या लहरींवर नाचत, बागडत, गाणं म्हणत, निसर्ग डोळ्यात सामावत, सनसेट बघत, फोटो काढत, समुद्राच्या मध्यभागी कलिंगड खात घालवलेला हा कालावधी आजच्या समुद्र सफारीचा ऊच्चांक होता. हा आनंद शब्दबद्ध करणे नाही.
माझ्या जीवनातील ही समुद्र सफर माझ्या कायमच स्मरणात राहिल.
५ मार्च
